Johannes XXIII. 443 752. Nobili viro Theoderico de Hainsberga) domicello et eius uxori „in presenciarum existenti“ Misnensis dioecesis altare portatile conceditur. — „Sincere“ — „Datum Rome apud s. Petrum tercio kal. Februarii a. tercio. Romae, 1413 Januarii 30. R. Lat. 165 (Joh. XXIII. a. III.), fol. 288 (De altaribus portatilibus a. tercio) — In marg. sin..: F. de Montepo- liciano — In fine: Stephanus XII de Prato — Rep. Germ. III, col. 345 —s) Hoensperg' in reg. 753. Iisdem facultas conceditur, ut missam etiam in locis ecclesiastico interdicto suppositis celebrari sibi facere possint. — „Devocionis tue“ — „Datum Rome apud s. Petrum tercio kal. Februarii a. tercio. Romae, 1413 Januarii 30. R. Lat. 160 (Joh. XXIII. a. III.), fol. 211 (De locis interdictis a. tercio) — In marg. sin.: F. de Montepoliciano In fine: Franciscus XII de Agello — Rep. Germ. III, col. 345 754. Libri Johannis Wiklef Dialogus et Trialogus nuncupati nec non alii eius tractatus et libelli generali approbante concilio damnantur, ne legantur, exponantur, allegentur prohibetur atque, ut publice crementur, man- datur. Romae, 1413 Februarii 2. Ad perpetuam rei memoriam. In generali concilio inter omnes apostolice sedis instancias, quas ad regimen christiani populi iugiter impendit, illa videtur esse precipua, ut, cum aliquam doctrinam suboriri senserit, que oculos divine maiestatis offendere et grave in se periculum ani- marum continere possit, eam, ne propagetur ulterius et per eam mentes fidelium damnabiliter ca- piantur, mox studeat extirpare. Cum ergo in nonnullis mundi partibus quidam curiosi ea discere atque docere, non que ad animarum salutem et augmentum fidei, sed ad suum fastum amplian- dum et catholice fidei subversionem cedunt, quosdam libellos seu volumina vel tractatus et opu- scula, que dicuntur Johannis Wickleff, videlicet Dialogum, Trialogum et alios plures libros, quos presentibus haberi volumus pro expressis, nomine dicti Johannis Wickleff inscriptos et intitulatos, non solum in scolis frequentare, sed eciam ad populum in sermonibus exponere nitantur, in qui- bus libellis, voluminibus seu tractatibus multa heretica dogmata multique continentur errores et in fide minus recte sonantes et per quos simplices et indocti a veritatis tramite deviare, experti vero atque docti nimium scandalizari perhibentur, que ad nostram et huius sacri concilii deducta sunt publicam nocionem, nos, ut ex iniuncti nobis pastoralis officii debito tenemur, volumus in hiis, quantum cum deo possumus, occurrere animarum periculis, ne, quod ait Apostolus, variis et peregrinis doctrinis christifideles in devium abducantur1), quos eciam summa cura, Salvator, ammonuit, ut caverent a fermento phariseorum2), cuius rei perniciosissimam pestiferamque mali- ciam optimo ferventi manifestat exemplo. Nam veluti fermentum testimonio Apostolis) totam mas- sam corrumpit, sic hereticorum falsa doctrina omnem catholicam erudicionem, cui admiscetur, veluti rabidum venenum, nisi occurreretur, inficeret. Quam eciam doctrinam abhominacionem desolacionis idem Salvator appellavit dicens: „Cum audieritis abhominacionem desolacionis“3), quem locum doctor sacer Jeronimus exponens, „abhominacionem“, dicit, „posse intelligi omne dogma perversum.“4) Volentes autem in premissis, licet notoria sint, mature procedere et omne scrupulositatis dubium amputare, certis ex venerabilibus fratribus nostris, sancte Romane ecclesie cardinalibus, atque nonnullis episcopis, sacre theologie utriusque iuris professoribus et aliis com- misimus de premissis inquirere et negocium huiusmodi diligenti examinacione discutere, ex quorum processu et relacione nobis et eidem sacro concilio constitit atque constat premissa tam per facti evidenciam quam per plures diffinitivas sentencias tam auctoritate apostolica quam nonnullorum