Nos magister civium, consules et scabini majoris civitatis Pragensis tenore præsentium recognoscimus universis publice protestantes, quod communitas totæ ejusdem nostræe civitatis considerans ac mature perpendens, ad quanta dampna et pericula hujusmodi nostra civitas ac inhabitatores ejusdem pervenerit seu pervenerint ex excessu quorumdam nostrorum concivium, qui nullo impedimento necessitati nec per quempiam compulsi, sed clam et furtive, immemores honoris proprii ac juramentorum, per ipsos de tuenda lege dei ac honore linguagii nostri devie infamati nec non inducendo commodo et profectu augendo ejusdem nostræe civitatis solempniter præstitorum, aufugiendo recesserunt, ob quorum recessum ipsorum absentia exigente pro civitate nostra tuenda et conservanda adversus insultus inimicorum nostrorum nos et linguagium nostrum propter veritatis evangelicæ observantiam cum Sigismundo rege Vngariæ, nostro et regni hujus ex suggestione sinistra dictorum profugorum potissimo inimico et vastatore, stipendiarios ac alias armorum gentes sumptibus communibus et impensis fovere oportebat, exinde se et civitatem nostram debitis non modicis periculis atque dampnis gravibus involvendo. Quapropter ipsa communitas in relevamen hujusmodi debitorum, et in refusionem dampnorum per nostram civitatem taliter contractorum, omnia et singula bona, domos et areas, census, curias, agros aliasque res intus et extra hujusmodi nostram civitatem consistentia, quocumque nomine censeantur, quibusve vocabulis seu nominibus possint atque valeant designari, post recessum hujusmodi profugorum quomodolibet derelicta seu derelictas, usibus ipsius civitatis, tamquam ad eandem ex lege divina ac humanarum legum et sacrorum canonum sanctione legitime et canonice devoluta, applicavit et infiscavit, ipsos tamquam fidefragos et notorie perjuros hujusmodi bonis et rebus penitus et omnino privando, et ab eisdem ac ab corum quolibet eadem alienando, nec non hereditarias devolutiones seu quascumque alias successiones ipsis seu ipsorum alteri quocumque jure quomodolibet competentes ab eisdem amovendo applicat, infiscat, privat, alienat et amovet per præsentes. Quorum bonorum universitas nomine hujusmodi communitatis vendi, alienari, distribui et donari poterit personis idoneis, juxta magistri civium, consulum et scabinorum pro tempore existentium arbitrii voluntatem, prout ipsis usui et profectui dictæ communitatis melius, utilius et commodosius visum fuerit expedire; in quo ipsorum conscientia, cui id ipsum committitur, plurimum oneratur, ita quod nulli talium profugorum ad nostram civitatem securus et salvus patere debet regressus æviterne, nisi totius communitatis dictæ civitatis nostræe legitimus affuerit accessus et consensus pariter et assensus. Si quis autem ex nostris concivibus seu quibuscunque aliis extraneis pro aliquo profugorum sine consensu legitimo nostræe communitatis intercesserit veniamque prout regressum alicui dari postulaverit, aut postulare voluerit, contra tales seu talem per ponam banni conformis dictorum profugorum irremissibiliter procedatur toties, quotiens fuerit opportunum. Actum in domo consilii congregationis communis, anno domini M°CCCC°XX°, sexta feria post festum sancti Jacobi apostoli magni.