KOMPLETNI REFERENCE PUVODNI LISTINY
Nedatovaný list je možné přibližně zařadit na základě obsahu. Terminus post quem představuje 13. únor 1419, kdy byla papežskou bulou založena
Dle edice Sedlák 1914, s. 163–164, č. 7.
Dle edice Sedlák 1914, s. 163–164, č. 7.
N/A
prostý opis
Vodička 2019, s. 194, pozn. 84, považuje za adresáta honorabilis amice
Prov. XVII
: „V každičkém čase miluje přítel, zrodil se bratrem pro doby soužení“ Omni tempore diligit, qui amicus est et frater in angustiis comprobatur
Vysvětluje, že pro infirmitas
nemohl nastoupit cestu na annuatim flor. 60 et plus quam tantum
, jak dosvědčují zaslané listy univerzity a jejich mistrů prout litere michi scripte ab universitate predicta et magistris publice profitentur
; svou současnou existenční situaci svěřuje Boží prozřetelnosti.
Dále žádá adresáta, aby pokračoval v přímluvě u mistra
Honorabilis amice, dilecte et vere amice, qui nunc amiciciam ostenditis, ubi qui fideliores putabantur, non apparent, non dico presencia, sed affectu. Qui vere amicus est, omni tempore diligit.
Nam loci hunc distancia non seiungit, paupertas non separat, labor non lassat, divicie non superant, exilium non retrahit, quem eciam abieccio non extingwit. In prosperitate namque non certa est amicicia. Nescitur enim, utrum persona vel felicitas diligatur. Nunc autem adversitas amicos ostendit, claret in plerisque, quid amabant. Iam dissolvit infortunium eos, quos utilitas copularat. Sed quia natura mutari non potest, ideo amicicie vere sempiterne sunt, prout scriptum est Prov. XVII: Omni tempore diligit, qui amicus est et frater in angustiis comprobatur. Quapropter si in bonis temporalibus, rebus ut nunc stantibus, non valeo pro vestris ad me graciosis affectibus quidquam boni respondere, refundat pro me, queso, vobis bonorum omnium retributor. Fecistis enim pro me verbum, prout michi Joh. meus retulit, Mgro Stephano, de quo valde regracior vobis. Deus vestri meminerit in bono, presertim in tempore, cum advenerit, oportuno.
Non estimetis me pro nunc penuriosum, licet ad universitatem Rostokcensem ire voluissem. Timui donum dei respuere, ne ingratus eciam ab amicis et fautoribus iudicarer. Habuissem annuatim flor. 60 et plus quam tantum, prout litere michi scripte ab universitate predicta et magistris publice profitentur. Sed infirmitas transitum impedivit. Dominus deus sit per omnia benedictus! Pavit ipse me a iuventute mea usque nunc et qui pascit aves, vermes et omnia, quomodo me derelinquet! Nunquam presumsi de homine, sciens quia vana est salus hominis. Ipse, dum necesse viderit, misericorditer alicui, qui me nutriet, inspirabit.
Peto, prout incepistis, loquimini adhuc eidem magistro, quatenus res capelle Omnium Sanctorum diligenter inspiciat, sic, ne si deus eum tolleret de medio, cum omnes morimur, ille res propter sui negligenciam per manus alienas quomodolibet distrahantur. Nec loquor hec, quasi vellem pro me de rebus illis quidquam accipere. Absit hoc a me! Adhuc enim libros meos et alia propria non expendi. Sed timeo, ne ad manus veniant alienas, presertim cum homines, qui sciunt aliis consulere, langwore superveniente sibi ipsis consulere non valeant neque velint. Salutetis etc. et oracionibus, utinam acceptis deo, me vobis solite recommendo.
Scriptum per me, vestrum Andream de Broda. Bene valete!