Preclare princeps, illustris frater noster carissime! Non sine gravi amaritudine cordis et mesticia singulari casum qui nobis accidit cogimur vestre fraternitati enarrare, quomodo dux ille Sigismundus, quem a teneris iuventutis sue annis in aula nostra velut carnalem filium nostrum, si de lumbis nostris descendisset, tenuimus et sincera caritate dileximus multaque beneficia et favores sibi ostendimus et meditabamur continue, qualiter honorem et statum suum potuissemus extollere, quorum omnium oblitus, contra nos in Bohemiam ad hereticos se convertit, licet aliquociens nobis iureiurando promiserat et inscripcionibus firmaverat, quod sine voluntate nostra nunquam de regno nostro recedere debuisset, propter cuius recessum multis torquemur molestiis noctes insompnes sepius deducentes. Quare fraternitatem vestram petimus ex affectu, quatenus fraternitas vestra nobis de tali insperato fatorum eventu fraterne condoleat et pro firmo credere velit, quod hec sine scitu nostro et voluntate evenerunt. Si qui autem emulorum nostrorum coram fraternitate vestra aliter vellent suggerere et nobis aliquam suspicionem ascribere, illis fidem denegare velitis tamquam falsa de nobis famantibus creditivam. Sed qualitercunque hec geruntur, nihilominus gentes nostras serenissimo principi domino Sigismundo Romanorum et Hungarie regi et cetera fratri nostro carissimo in subsidium contra predictos hereticos dirigimus, que dum fraternitatis vestre dominia attingerent, ipsas intuitu nostri et prefati domini Sigismundi Romanorum regis et cetera fraternitas vestra benigne et fraterne suscipiat et in ipsorum agendis velit promovere fraternam caritatem nobis in eo ostendentes. Datim in Zneyna anno et cetera XXIIII.