Papež Martin V. nařizuje proboštovi kolegiátní kapituly kostela sv. Mořice v Kroměříži (prepositi eccleise s. Mauricii in Cremsir) v olomoucké diecézi (Olomucensis diocesis), aby apoštolskou autoritou zjistil, zda jsou níže zmíněné důvody opata a konventu cisterciáckého kláštera ve Velehradě (abbas et conventus monasterii in Wellegrado cisterciensis ordinis Olomucensis diocesis) ve věci inkorporace oprávněné, a pakliže jsou, aby v souladu se svým svědomím a z moci papežské opatovi a bratrům, jejichž klášter nemá příjmy větší než 200 hřiven stříbra, inkorporoval farní kostel v Uherském Hradišti (Rediss) v téže diecézi se všemi právy a příslušenstvím, jehož roční důchod, dle vyjádření opata, nepřevyšuje 15 hřiven stříbra, a to tak, že pokud rektor kostela odstoupí, zemře nebo ho jinak opustí, je opatovi a konventu dovoleno ujmout se zmíněného kostela a trvale si ho podržet se všemi jeho právy a příslušenstvím; také mohou převzít do užívání důchody kostela a podržet si je, aniž by k tomu byl nutný souhlas diecézního biskupa nebo kohokoliv jiného. Současně papež žádá, pakliže by zmíněný probošt inkorporaci vykonal, aby udělil papežskou autoritou opatovi a konventu kláštera ve Velehradě pravomoc, že mohou kostel spravovat, případně ke správě a k bohoslužbám pro farníky vybrat někoho vhodného z bratrů, jehož může opat z vlastní vůle ustanovit a stejně tak odvolat; dále že klášterní bratři mohou svobodně pobývat u zmíněného kostela a že opat a konvent jsou povinni platit biskupské závazky a stejně tak nést všechna jiná břemena spojená s podporou kostela. Opat a konvent kláštera ve Velehradě zdůvodňovali svou žádost následovně: jejich klášter byl natolik poničen přívrženci heretiků, že ho již tři léta nelze obývat a konat zde zbožné obřady. Aby se řádoví bratři nemuseli potulovat k hanbě kláštera i řádové zbožnosti, žádali o výše zmíněnou inkorporaci a možnost u inkorporovaného kostela pobývat, spravovat ho a vykonávat při něm duchovní správu.
A: N/A
B: insert v listině Petra z Račic, probošta kolegiátní kapituly u kostela sv. Mořice v Kroměříži, sepsané 23. 10. 1425 veřejným notářem Janem, synem Michala z Brna.
Podle edice Hurt 1934, s. 294–296, č. 3, s přihlédnutím k originálu inzerovaného textu.
Přepis regestovaného dokumentu
D. f. preposito ecclesie s. Mauricii in Cremsir Olomucensis diocesis salutem et apostolicam benediccionem. Sacre religionis, sub qua dd. ff. abbas et conventus monasterii in Wellegrado Cisterciensis ordinis Olomucensis diocesis sedulum et devotum exhibent altissimo famulatum, promeretur honestas, ut votis eorum, illis presertim, per que in divini cultus augmentum ipsorum utilitati consulitur, quantum cum deo possumus, favorabiliter annuamus. Exhibita siquidem nobis nuper pro parte dictorum abbatis et conventus peticio continebat, quod dictum monasterium per fautores heresis in partibus illis pullulate adeo devastatum et destructum existit, quod illud inhabitare divinisque officiis inibi intendere triennio iam elapso nequiverunt. Quare pro parte dictorum abbatis et conventus nobis fuit humiliter supplicatum, ut parrochialem ecclesiam in Rediss eiusdem diocesis, que de iure patronatus abbatis pro tempore existentis et dictorum conventus existit, eidem monasterio perpetuo unire, annectere et incorporare ipsisque, ut officiis divinis liberius intendere et, ne in obprobrium monastice religionis et ordinis prefati vagari cogantur, apud dictam ecclesiam habitare et per se vel unum ex monachis dicti monasterii eandem ecclesiam regere et in ea animarum curam exercere valeant, concedere et alias ipsis super hoc oportune providere de benignitate apostolica dignaremur. Nos itaque huiusmodi supplicacionibus inclinati ac de premissis certam noticiam non habentes, discrecioni tue per apostolica scripta committimus et mandamus, quatinus vocatis, qui fuerint evocandi, de premissis auctoritate nostra diligenter te informes et, si per informacionem huiusmodi inveneris ita esse, super quibus tuam conscienciam oneramus, ecclesiam predictam, cuius quindecim, prefato monasterio, cuius ducentarum marcharum argenti fructus … secundum communem extimacionem valorem annuum, ut ipsi abbas et conventus asserunt, non excedunt, cum omnibus iuribus et pertinenciis suis auctoritate prefata imperpetuum unias et incorpores et annectas, ita quod cedente vel decedente rectore dicte ecclesie aut ecclesiam ipsam alias quomodolibet dimittente liceat abbati et conventui predictis corporalem possessionem ecclesie iuriumque et pertinenciarum predictorum auctoritate propria apprehendere et perpetuo retinere fructusque … huiusmodi in suos ac monasterii et ecclesie predictorum usus convertere et eciam retinere, diocesani loci et cuiuscumque alterius licencia super hoc minime requisita. Volumus autem, quod si unionem, annexionem et incorporacionem huiusmodi facere te contingeret, eisdem abbati et conventui, quod ipsam ecclesiam per se vel aliquem dicti monasterii monachum ydoneum ad eiusdem abbatis nutum ponendum et amovendum regere et gubernare ipsiusque ecclesie parrochianis ecclesiastica sacramenta ministrare et circa illam, donec heresis ipsa in partibus illis extirpata fuerit, habitare libere et licite valeant, eadem auctoritate concedas, quodque prefati abbas et conventus episcopalia iura solvere et alia racione dicte ecclesie incumbencia eis onera supportare teneantur, contradictores … , non obstantibus … Nos enim …
Datum Rome apud ss. Apostolos VII. kal. Aprilis pontificatus nostri a. octavo.