Braniborský markrabě Fridrich I. Hohenzollernský (Fridericus gratia dei marchio Brandenburgensis) se zaručuje jménem svým a jménem svých dědiců, přátel, příznivců, poddaných a všech římské církve poslušných křesťanů mimo České království (pro nobis et illustribus A. B. C. marchionibus, filiis nostris ac omnibus heredibus, subditis, amicis et fautoribus nostris, cunctisque nostræe partis fidelibus extra regnum Bohemiæ) ctí a pověstí, že budou dodrženy průvodní listy pro husitské poselstvo od basilejského koncilu (per memoratum sacrum concilium) a krále Zikmunda (Sigismundum Romanorum) a jeho vlastní průvodní list, který tímto vystavuje. Jím se zaručuje, že husitské posly s jejich doprovody a majetkem převezme s ozbrojeným oddílem pod svou ochranu v Domažlicích (in Tusta), Tachově (Tachovia) nebo Andělské Hoře (Engelspurg) v čas, který si husité určí, a bezpečně je dovede až do Basileje (ad locum dicti concilii), kde se budou moci bezpečně zdržovat a dle podmínek domluvených s koncilem vyřídit vše, čím budou pověřeni; následně je na požádání ihned doprovodí zpět do jednoho ze tří výše uvedeným míst, kam si vyberou. Poté, co se poselstvo bez odkladů vrátí do Českého království, nebude Fridrich svým průvodním listem nadále vázán. Dále se zavazuje, že pokud budou průvodní listy ve kterémkoliv bodě koncilem, králem Zikmundem, jejich straníky, ním samým nebo jeho straníky porušeny, bez řádného odškodnění, které schválí husitští poslové, ztratí Fridrich čest a všechen majetek. Ten připadne pánům, hejtmanům, městům a obcím Českého království a Moravského markrabství (marchionatus Moraviæ) a jejich přívržencům, kteří budou mít právo se jej bez jakéhokoli odporu zmocnit a držet jej.
Herre (DRTA X, s. 602, pozn. 3 ) klade dokument mezi 25. a 29. srpen 1432. Zároveň se domnívá, že nedatovaný průvodní list vycházel ze stejné předlohy, jako glejt (viz regest ) vévody Viléma III. Bavorského. Text obou dokumentů je až několik odchylek identický. Mansi 30, s. 179–181, Martène – Durand 8, s. 182–183, Mansi Supl. 4, s. 348–349, a MC I, s. 223–224, č. 123 , přitom uvádí, že formulář téhož znění použil rovněž bavorský vévoda Jan z Neumarktu.
Na základě listu braniborského markraběte z 25. srpna 1432 (viz regest 1432_08_25b), v němž se obrací na radu Chebu s informací o existenci příslušného glejtu, lze za spodní hranici považovat právě 25. srpen 1432.
Přepis regestovaného dokumentu
Fridericus gratia dei marchio Brandenburgensis etc. Ad universorum deducimus notitiam per præsentes, quod sicut communitates, barones, nobiles, viri ecclesiastici ac populus de regno Bohemiæ et marchionatu Moraviæe suos ad sacrosanctum generale concilium Basiliense ambasiatores et nuntios pro suæ intentionis limpidiori declaratione destinare deliberarunt: nos ad honorem dei, universalis ecclesiæ pacem, fraternæ dilectionis reconciliationem, instantesque et multiplicatas sacri præfati concilii preces, et præsertim præclari regni Bohemiæ gloriam et salutem, onus hujusmodi suos ambasiatores et nuntios ad locum dicti concilii conducendi, ac deinde ad metas regni sui reducendi, in nostros humeros et curam, ut sequitur, suscepimus, præsentibus pro nobis et illustribus A. B. C. marchionibus, filiis nostris ac omnibus heredibus, subditis, amicis et fautoribus nostris, cunctisque nostræe partis fidelibus extra regnum Bohemiæ consistentibus recognoscentes, et bona fide puroque corde, sub discrimine et perditione honoris et famæ utriusque nostrum promittentes, quod salvosconductus, per memoratum sacrum concilium et illustrissimum principem et dominum nostrum generosissimum, dominum Sigismundum Romanorum, Ungariæ etc. regem, eisdem ambasiatoribus et nuntiis et quibusvis aliis et singulis secum ad præfatum concilium destinandis concessos, cum omnibus suis clausulis, modis, punctis et conditionibus ac etiam nostro salvoconductu, quem præsentibus ipsis plenum, securum et liberum concedimus, pure, integre, illæse et inviolabiliter servabimus; adjicientes, quod eosdem ambasiatores et nuntios cum omni sua familia, rebus et bonis, quæ secum deferre decreverint, in Tusta, Tachovia vel Engelspurg, tempore per ipsos opportune nobis intimando, cum manu gentium armigerorum in nostram protectionem et firmam custodiam favorabiliter recipiemus, et usque ad Basileam salvos et securos perducemus; ubi juxta pacta, conditiones et modos inter se et dictum concilium concordatos secure et libere morari, sibique commissa perorare et expedire poterunt; et postquam ad propria redire voluerint, mox ut requisiti fuerimus, ipsos in fortitudine gentium armatarum ad dictum locum, ubi eosdem recepimus, cum familia et rebus suis salvos et securos sine contradictione, offensa, injuria et impedimento nostris aut cujuscunque alterius reducemus; ita tamen, quod servatis singulis punctis et omnibus clausulis salvorum conductuum plene et inviolabiliter illis concessorum, quamprimum ad regnum suum redierint, de dicto salvo conductu ultra non obligemur. Sinceris insuper fide et corde absque dolo et fraude promittimus, quod si per præfatum concilium Basiliense aut dictum dominum nostrum regem Romanorum aut partem ipsorum nos aut aliquem nostræe partis, cujuscunque conditionis vel status exstiterit, præscriptæ assecurationis forma et modus in quocunque puncto vel clausula violati et non servati fuerint, quod deus avertat, et sufficiens emenda juxta modum excessus sive defectus mox non fuerit subsecuta, a dictis legatis secundum æquitatem merito approbanda: ex tunc prout ex nunc, et ex nunc prout ex tunc censemus et præsentibus profitemur palam et publice, nos fidem violasse et honorem cum omnibus nostris bonis perdidisse; dantes dominis baronibus, capitaneis, civitatibus et communitatibus regni Bohemiæ et marchionatus Moraviæ et eisdem adherentibus quibuscumque plenam, liberam et omnimodam potestatem, bona nostra omnia mobilia et immobilia pleno jure occupandi, arrestandi, de eisdem se intromittendi, ac ea juste et rite possidendi, accusatione, excusatione, resistentia, renitentia et contradictione quibuslibet omnino procul motis. Datum etc.