Václav (Venceslaus), probošt ženského premonstrátského kláštera v Dolních Kounicích (monasterium monialium in Cunicz ordinis Premonstratensis) v olomoucké diecézi, v jehož čele stojí obvykle probošt i abatyše (Olomucensis diocesis per prepositum professum eiusdem ordinis et abbatisam solitum gubernari), žádá papežský stolec, aby mu a jeho nástupcům udělil pravomoc napomínat a dle práva trestat ty kanovníky premonstrátského kláštera v Želivě (fratres seu canonici de monasterio Syloensi eiusdem ordinis) v pražské diecézi (Pragensis diocesis), kteří při pobytu v dolnokounickém klášteře hřeší a páchají zločiny; zároveň žádá o pravomoc absolvovat husitskými heretiky vyhnané bratry z řečeného želivského kláštera, kteří by se dopustili násilí. Svou žádost zdůvodňuje následovně: zmínění premonstrátští kanovníci jsou odedávna posíláni želivským opatem do kláštera v Dolních Kounicích, aby zde konali liturgické obřady, a jeho probošti mají povinnost je přijímat. Přestože tito kanovníci přebývají na stejném místě jako řečený probošt, nepodléhají v otázce poslušnosti a kázně jemu, nýbrž želivskému opatovi, ten je však daleko, a navíc pobývá v jiné diecézi. Z toho důvodu se želivští kanovníci neobávají proboštových napomenutí a páchají mnoho špatných skutků (plures excessus et crimina committunt), které velmi často zůstávají nepotrestané a jsou tak nebezpečím pro jejich duše a zdrojem četných pohoršení. S ohledem na uvedené právo absoluce také připomíná, že želivský klášter byl zničen českými heretiky (hereticos in Bohemia) a nepřebývají v něm ani opat ani konvent či bratři, a potulují-li se mimo klášter, jsou náchylní k pokušení.
Papež Martin V. schvaluje supliku na pět let (Fiat ad quinquennium O.).
- A: N/A
- B: AAV; R. Suppl. 182 (lib. I de vacantibus per fiat a. octavo), fol. 255v
Přepis regestovaného dokumentu
B. p. Quamvis ad monasterium monialium in Cunicz ordinis Premonstratensis Olomucensis diocesis per prepositum professum eiusdem ordinis et abbatissam solitum gubernari fratres seu canonici de monasterio Syloensi eiusdem ordinis Pragensis diocesis a diu officiando seu divina peragenda officia ibidem soleant per abbatem eiusdem monasterii dirigi et per ipsum prepositum debeant recipi et admitti, ipsi tamen fratres, licet cum dicto preposito habitent et commorentur, non de sua, sed de dicti abbatis, qui in longinquo et in alia diocesi existit, correccione et obediencia existunt, et ideo per dictum prepositum non timentes corrigi, plures excessus et crimina committunt, que ut plurimum remaneant impunita in animarum ipsorum periculum et scandalum plurimorum. Supplicat Sti Vre Wenceslaus, nunc prepositus eiusdem monasterii, quatenus sibi et suis successoribus, ut deinceps et inantea dicti fratres sic delinquentes per ipsum et successores suos corrigi possint et valeant iuxta delictorum exigenciam et iuris rigorem, attento eciam, quod dictum monasterium Syloense est distractum per hereticos in Bohemia nec ibi abbas seu conventus vel aliqui fratres commorentur, et ut vagandi vitetur in eisdem occasio, ipsos fratres contra sentenciam canonis, si quam forte pro tempore manus in se violentas iniciendo incurrerint, ut absolvere idem prepositus possit, potestatem concedere dignemini de gracia speciali …
Fiat ad quinquennium O. Datum Rome apud ss. Apostolos id. Januarii a. octavo.