Litevský kníže Vitold (Alexander alias Vitoldus magnus dux Lithuanie) ubezpečuje říšské kurfiřty (principes electores sacri imperii), s ohledem na jejich četné požadavky odvolat vévodu Zikmunda Korybutoviče (ducem Sigismundum) z Českého království (de regno Bohemie), že ho do jmenovaného království nevyslal z touhy chránit kacířskou zvrácenost nebo království ovládnout. Jak již dříve zpravil papeže Martina V. (papam modernum) prostřednictvím svých zvláštních vyslanců (per nuntium nostrum specialem) a papežského nuncia Antonína Zena (Antonii Zeno eiusdem domini nostri summi pontificis nuntii), vyslání Zikmunda nebylo namířeno proti katolické víře (non contra sanctam fidem catholicum) či univerzální římské církvi (neque contra Romanam ac universalem ecclesiam), ale přistoupil k němu až po naléhání Čechů, kteří mu slíbili, že by se chtěli zříci svých omylů. Souhlasil s průjezdem jmenovaného vévody, navzdory nelibosti uherského krále Zikmunda (regis Hungarie), neboť ten se pod záminkou bratrství a přátelství, oháněje se sliby a přísahami, snažil zcizit jeho dědičné země. Ujišťuje kurfiřty, že odvolá vévodu z Českého království, pokud pozná, že Češi nejsou ochotni ustoupit ze svých bludů, podřídit se z lásky nápravě a vrátit se k římské církvi. Zároveň deklaruje ochotu společně s ostatními katolickými knížaty pracovat na vyhlazení zmiňovaných kacířů. Vybízí kurfiřty, aby se přičinili za potvrzení oprávněnosti jeho dědickým nároků a nepodléhali vůli uherského krále.
- A: N/A
- B: MNM Budapest; rkp. Jankovich; aktuální uložení neověřeno
- C: ANM Praha; Sbírka C – Muzejní diplomatář; sub dato
Přepis regestovaného dokumentu
Copia literarum electoribus per Alexandrum ducem disctarum.
Reverendissimi in Christo patres, illustresque et magnifici principes, domini et amici nostri carissimi! Literas dominationum vestrarum, quibus post premonitiones et exprobrationes satis seriosas nos exhoramini et requiritis, quatenus consanquinum nostrum illustrem ducem Sigismundum de regno Bohemie revocaremus et cetera. Scire dignemini, quod non desiderio defensionis pravitatis heretice, neque ambitiona regni Boemie, in quo contestamur altissimum, prout super eo sanctorum dominum nostrum papam modernum per nuntium nostrum specialem avisavimus, et in manus reverendi patris domini Antonii Zeno eiusdem domini nostri summi pontificis nuntii fidei sacramentum prestare voluimus, quod a nobis, tamquam commissum ad id asserens se non habere, accipere noluit, ut non contra sanctam fidem catholicum neque contra Romanam ac universalem ecclesiam ad eosdem Bohemos se sponte offerentes nobis cum magnis defideriis tamquam recedere ab erroribus volentes eundem ducem Sigismundum mittere vollemus hec confidentia prout ex promissis eorum reperimus, ut ab eroribus fine gladii sevitia et sanquinis profluviis converterentur. In casu antem que hoc facere nollent nec ab erroribus resitire, eos vellemus deserere, nec eis in aliquo suffragari. Consensimus insuper ad eosdem qiusdem ducis Sigismundi transitum in displicentiam regis Hungarie, status terrarum et dominiorum nostrorum deterius procurantis, qui sub figura fraternitatis et amicitie inscriptiones suas promissiones et iuramenta levipendens, terras hereditarias nostras et dominia contra deum et iustitiam visus est a nobis alienare. Non dibitent ergo dominationes vestre, quod quam cito eosdem Bohemos ab eorum erroribus nolle recedere, sed nec correctioni sancti Romane ac universatis ecclesie velle subiacere de certo didicerimus, et ex quo istud vobis videatur isse conveniens, vestris ennuentes consiliis, non timore aliquo, sed sancte fidei Romana ac universalis ecclesie amore sacrique imperii reverentia eundem consanquinaum nostrum ducem Sigismundum illinc revocare volumus, eisdemque Bohemis ab ecclesia sectis redum non prestare subsidia, verum et contra eos una vobis cum et cum aliis catholicis principibus pro ipsorum exterminio fidaliter laborare. Ita tamen, quod vos domini principes electores sacri imperii, amici nostri carissimi, potestate et officio dignitatum vestrarum pro angmento fidei ex numeri suppositorum sancte matris ecclesie efficere dignemini, ut non iuxta volumtatum regis Hungarie, sed pro aquitate et iustitia dominia et terra nostra hereditarie apid nos remaneant, sue que frivola sententia reformantus. Scientes de certissimo, altissimi nobis assistente clementia, prout a principio facre regenerationis nostre de subditorum nostrorum conversione et fidei sancte in eis ampliatione affectanter perstitimus, ita et nunc stamus et in finem stabimus deo dante. Datum in castro nostro Drohyczyn, feria sexta ante Margarethe anno et cetera XXII°. Alexander alias Vitoldus magnus dux Lithuanie.
Dle opisu C.