z 180 stránek
Titul
I
II
Předmluva
III
IV
V
VI
VII
VIII
IX
X
XI
XII
XIII
XIV
XV
XVI
XVII
XVIII
XIX
XX
XXI
XXII
XXIII
XXIV
XXV
XXVI
XXVII
XXVIII
XXIX
XXX
XXXI
XXXII
XXXIII
XXXIV
XXXV
XXXVI
XXXVII
XXXVIII
XXXIX
XL
XLI
XLII
XLIII
XLIV
XLV
XLVI
XLVII
XLVIII
XLIX
L
LI
LII
LIII
LIV
LV
LVI
LVII
LVIII
LIX
LX
LXI
LXII
Edice
LXIII
LXIV
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66
67
68
69
70
71
72
73
74
75
76
77
78
79
80
81
82
83
84
85
86
87
88
89
90
91
92
93
94
95
96
97
98
99
100
101
102
103
104
105
106
107
108
109
110
111
112
Rejstřík
113
114
115
116
Název:
Concilia Pragensia : 1353-1413 : Prager Synodal-Beschlüsse
Autor:
Höfler, Karl Adolf Constantin
Rok vydání:
1862
Místo vydání:
Praha
Česká národní bibliografie:
Počet stran celkem:
180
Počet stran předmluvy plus obsahu:
LXIV+116
Obsah:
- I: Titul
- III: Předmluva
- LXIII: Edice
- 113: Rejstřík
Strana 100
100
(f. 125.) „Item in primo articulo sue replicationis ostendi requirunt vel verificari dictum doctorum
de quodam. Istis tribus veritatibus in consilio doctorum pro fundamento positis dissencientibus
non hoc" videtur rationabile. Si enim predicator invehens et dicens, quod quidam in regno Bohemie,
imo particularius discurrendo, in civitate Pragensi sunt adulteri, usurarii, predones, simoniaci etc.
(sicut et sepissime predicatum est) deberet requiri et compelli ad ostendendum tales, quia alias
tota correctionis materia predicatoribus subtraheretur, si ad talia tenerentur. Quod si utique
(licet contra juris ordinem) tales ostendi ac nominari volunt, primo dominum regem habeant
super hoc requisitum, qui in suis literis ante consilium doctorum scripsit per totam
Bohemiam dirigendo, qualiter pestifera dissensionis materia in clero sit suborta, cujus
pretextu regnum ipsum et regnicole in diversis principatibus regno Bohemie adjacentibus,
graviter infamantur; et si tenori litere domini regis nolunt fidem adhibere, exeant ad principalus
regno Bohemie adjacentes, et de illo clero pestifero sciscitentur, et absque dubio eos propriis
nominibus designabuut. Hic enim non est locus tales ostendendi, cum et ipsis a ccusato-
ribus et judici, qui contra accusatos et convictos secundum canones vellet procedere,
rerum et corporum periculum immineret. Allegaretur enim contra utrosque
et populus concitaretur contra eosdem, (quod ipsi) tamquam in eos, qui terram infamare velint,
sicut jam de facto ambo replicantes in suo primo articulo allegant. Si enim esset securitas tales
ostendendi, nedum doctores, prelati, plebani, presbyteri, plebei, sed et pueri in plateis
hujusmodi digito demostrarent; alibi autem, ubi non est timor, nominantur
et excommunicantur, et presertim in Curia Romana. Cur ergo ad Curiam non vadunt,
ubi se deberent de infamia expurgare? neque opus est, ut per alios ostendantur, cum ipsi per
se, contra consilium doctorum in scripto replicantes „tales quidamistas esse se ostendunt cum
palam et expresse" tribus veritatibus generalibus „in consilio doctorum contradicentes, pro funda-
mento positis catholice credendis vel tenendis nedum non consentiunt sed contradicunt unde
non esset necessarium aliquos testes vel documenta requirere cum ipsis per suum scriptum de
se hoc plenissime fateantur.“ —
„Item in secundo articulo impliciter negant papam et cardinales esse veros et manifestos
Petri et apostolorum successores super terram vel ad minus in dubium ponunt papam caput
et collegium cardinaliam corpus ecclesie Romane et causas allegaat primo quod nemo scil“ etc.
In quibus causis, quas allegant, expresse innuunt, quod si papa, episcopus vel prelatus est in
peccato mortali vel prescitus, quod tunc non est papa, episcopus vel prelatus. Ecce grossi Qui-
damiste, quia boc est error maxime insanus, qui totum regnum Christi et ecclesie super
terram perturbaret, cum nemo sciret, quis esset suus papa, suus episcopus, suus pastor vel pre-
latus, cui subesse debeat, eo, quod de nullo tali sciretur, an sit in gratia et ab omni peccato
mortali alienus, et maxime an sit prescitus vel predestinatus; et sic quilibet haberet dubitare de
quolibet presbytero, et sic, an conficiat vel alia porrigat sacramenta. Et sic quilibet de se ipso,
an sit baptizatus, et per consequens, an sit Christianus. Quod est nimis perturbare religionem
Christianam. Insania autem hujus erroris ostenditur rationibus et autoritate. Primo sic. Malitia