44 1493. 44. Papeži Alexandru VI. jménem pánů moravských. (1493 — na zimu.) Stížnost na to, že nepotvrzen k biskupství Olomouckému zvolený od kapitoly a ode všech stavů žádaný Bohuslav, nýbrž biskupství od papeže uděleno kar- dinálu Montrealskému Borgiovi, a líčení nebezpečenství, která ze stavu toho zemi vzcházejí. (Nova epist. app. 1, Vinařický 15.) Ad summum pontificem. Exposuimus iam pridem, beatissime pater, sere- nissimo domino nostro regi pericula reipublicae nostrae, quae Maiestas Sua non dubitavit literis nunciisque Sanctitati Tuae nota facere. Neque tamen ex eo tempore quicquam huiusmodi factum est, quo imminenti nobis malo consuleretur: nos autem interim erramus tanquam oves sine pastore et insidiantibus lupis ad omnem iniuriam patemus. Dolemus mirum in modum nos eo redactos esse, dolemus ingemiscimusque plus valere iniquas aliorum suggestiones quam iustissimas preces nostras, et plus audiri eos, qui lanam spectant, qam qui salutem ovium quaerunt. Quidnam aliud suspicari pos- sumus? Elegerunt patres capituli Olomucensis in episcopum Bohuslaum de Lobkovicz et in Hasisteyn, huis electionem Regia Maiestas mira alacritate approbavit, hunc non nobilitas solum sed omnes omnium hominum ordines tanto quanto vix unquam quenquam alium studio consensuque expetunt: minime tamen confirmari potuit, quoniam scilicet Sanctitas Tua eundem episcopatum alii contulit. Id nempe solum in causa esse putatur. Caeterum nos R. cardinalem Montis Regalis credimus magnum et illustrem virum esse, neque tamen eum, quem praefici oporteat. Quid enim nobis fructus aut utili- tatis affere poterit? Illene publico iudicio nobiscum praesidebit? Ille ius litigan- tibus dicet, qui Romae degit et fortassis nunquam ecclesiam suam aditurus est? Illene mores formabit, et linguae et consuetudinum nostrarum prorsus ignarus Illene haereses quotidie pullulantes sopiet et extirpabit, quarum origines funda- mentaque solo auditu cognoscit? At Bohuslaus inter nos natus educatusque est, qui, si nulla alia re, ea certe potior est, quod maiore authoritate ad ponti- ficatum perveniet maiorique gratia populorum favoreque excipietur, et quic- quid nobis oneris pro officio suo imponet, id acceptius tolerabiliusque videbitur. Quid, quod multa illius ecclesiae castella priscis illis tempestatibus ab iniustis possessoribus occupata sunt: neque dubium est, si tumultus aliquis bellumve orietur, quod apud nos pene assiduum est, quin reliqua quoque simile naufra- gium passura sint. Ita fiet, ut dum uni plus aequo studetur, totus ille ponti- ficatus cum magna provinciae nostrae pernicie et Romanae sedis pessum eat. Num nempe a cardinali Montis Regalis defendi poterit, qui nullas hic clientelas, nullas amicitias sodalitatesque habet? Excommunicabit scilicet et a corpore militantis ecclesiae praecidet: quasi non sit multis experimentis notum, tale genus hominum quanti s icula ecclesiastica faciat. Inviti haec scribimus, Sanctis- sime Pater, neque quod adversari Sanctitati Tuae aut ullam culpam adscribere velimus (seimus nempe, quantum veri Dei vicarius in terris potest), sed eos nobis graves putamus, qui ea tuis auribus inculcarunt, quae et iuri et aequitati contraria sunt: apud quos plus aurum potest quam christiana religio, quorum