LXXXVII Kein so freundschaftliches Verhältniss scheint mit Österreich damals bestanden zu haben. (p. 73.) 1349, A. 51, nach welcher Bürger und Kaufleute anderer Städte bloss die Jura advenarum geniessen sollen, mit der nachstehen- den Urkunde verbindet, ergibt sich ein so vollständiges Bild der äussern Rechtsverhältnisse bei Handel und Verkehr der Stadt im XIV. Jahrhundert, wie kaum über eine spätere Zeit zu erlan- gen ist. —— — quod „Nos Wencezlaus — — notum esse volumus — universitas civium nostræ antiquæ civitatis Pragensis nec non cives nove civitatis Pragensis sub castro videntes, quod ipsæ ci- vitates multa detrimenta et dampna recipiant et receperint a tem- poribus retroactis propter hospites de quibuscunque terris, sua mercimonia legata et non ligata indictas civitates adducentes de nostra speciali gratia et favore statuerunt, ut quandocunque dicti hospites cum suis mercimoniis ad dictas civitates venerint, in ipsis civitatibus stare debent et sua mercimonia ibidem deponere vel ipsa deducere, si eis placet; et si quinque diebus in dictis civitatibus manserint, tunc debent sua mercimonia disligare co- ram duobus probis viris et notario, qui per cives ad hoc electi fuerint, et tunc dicta mercimonia nullatenus de civitatibus dedu- cere teneantur, quod si non facerent, extunc ad solutionem trium marcarum argenti nomine poenæe sine difficultate qualibet tenéan- tur, et nihilominus disligare dicta mercimonia tenebuntur sub conditionibus superius prænotatis. Item statuerunt, ut dicti hospi- tes sua mercimonia non debeant in ipsa civitate Pragensi aliis hospitibus vendere; sed tantum Pragensibus et aliarum civitatum nostrarum de Boemia et Moravia civibus, qui collectas suas et alia jura civitatum facere et exsolvere consveverunt; quod si non facerent, extunc tam hospes vendens quam emens poenæe sub- jaceat prænotatæ, ita quod quilibet eorum ad solutionem trium marcarum argenti sine difficultate qualibet teneatur, et tam ven- ditio quam emtio mercimoniorum, quæ facta esse dinoscitur, nul- lius roboris habeat firmitatem; et si unus eorum recesserit, et alter remanserit, idem, qui remanserit, poenam solvere tenebitur dupplicatam. Item statuerunt, ut quilibet hospes, recipiens hospites extraneos ad hospitium suum apud eosdem hospites nusquam debet emere aliqua mercimonia; et si hospes tam emens quam vendens secus fecerint, extunc quilibet eorum ad solutionem sex marcarum ar-