97 Innocentius papa VI predecessor noster causam huiusmodi appellationis quondam Petro Maioris, precentori ecclesie Valentinensis, capellano sedis apostolice et auditori causarum palatii apostolici, ad instantiam dicti rectoris, cum abbatissa et conuentus predicte huiusmodi appellationem approbassent, audiendam commisit et fine debito terminandam. Qui quidem auditor ad instantiam dicti rectoris coram eo in iudicio comparentis, premissis contra easdem abbatissam et Conuentum debitis et consuetis citationibus in audientia publica, ut est moris, in earum contumatiam de consilio et assensu coauditorum suorum dicti palatii, quibus super hoc relationem fecit fidelem, dicto rectore presente, pronuntiauit, huiusmodi causam fore ad Romanam Curiam deuolutam legitime et apud eam tractari et finiri debere. Et deinde ad instantiam magistri Oleni de Allotowycz, procuratoris dicti rectoris, coram eo in iudicio comparentis, prefatas abbatissam et conuentum ad dandum et recipiendum libellum in causa huiusmodi in prefata audientia citari fecit ad certum terminum peremptorium competentem. In quo prefatus Olenus coram eodem auditore in iudicio comparens predictarum abbatisse et conuentus non comparentium contumaciam accusauit et in earum contumaciam quendam in causa huiusmodi pro parte sua dedit libellum, in quo proposuit, quod licet ab antiquis retroactis temporibus et etiam a fundatione dicte capelle quedam Curia et agricultura cum quibusdam curticulis et agris in villa dicta Rescowicz, sita inter villas Eynamecz (sic) et Cunsfelt (sic) Olomucensis diocesis, consistentes, pleno iure et dominio ad capellam in Spilberg Olomucensis diocesis pertinerent et spectarent ac pertinuissent et spectassent et rectores dicte capelle, qui fuerunt pro tempore, fuissent a sexaginta annis et ultra in pos- sessione pacifica curie et agriculture ac curticularum et agrorum predictorum, fructusque redditus et prouentus percepissent ex eis pacifice et quiete usque ad tempus infrascripte spoliationis, tamen abbatissa et conuentus monasterii sancte Marie in Antiquabruna dicte diocesis immemores salutis animarum suarum dictis curia, agricultura, curticulis et agris predictam capellam spoliarant et spoliare mandarant ac spoliationem, ab aliis earum nomine factam, ratam habuerant seque in detentione dictorum bonorum et terrarum intruserant et intrudi procurauerant, ipsaque bona et terras a viginti annis et ultra et citra per viginti sex annos occupauerant et detinuerant ac detinebant indebite occupata in graue preiudicium capelle predicte et quod fructus, redditus et prouentus bonorum et terrarum predictorum, a tempore intrusionis et spoliationis predictarum, percepti per abbatissam et conuentum monasterii predicti communi extimatione ualuerant et ualebant, si extarent, usque ad summam ducentarum et sexaginta marcarum grossorum pragensium, morauici pagamenti, ipsaque bona et terras capella et rector predicti absque sua culpa et facto ac uoluntate et procuratione abbatisse et conuentus predictorum amiserant et ad monasterium, abbatissam et conuentum predictos bona et terre predicte peruenerant, licet indebite et iniuste et quod super predictis bonis et terris coram venerabili viro domino Adam abbate monasterii Trebecensis, ordinis sancti Benedicti, dicte diocesis, inter rectorem et capellam predictos ex vna et abbatissam et conuentum predictos super dictis terris et possessionibus et earum occasione parte ex altera ex delegatione apostolica orta fuerat materia questionis. Qui abbas in dicta causa perperam procedens et inique diffinitiuam sententiam, licet nullam uel saltem iniustam et 13