453 nullum jus habere noscuntur, mandantes seriose hominibus et incolis dictorum bonorum et villarum, quod ipsis alimenta ministrarent et quod judex et duo scabini de qualibet villa veniret in Luthaviam et in Preroviam et subderet se eis, et facerent eis obedienciam, quod ipsi vellent se intromittere de ipsis bonis, villis et hominibus, cum comminacione, quod si non facerent, vellent eis aufferre, quidquid haberent et comburrere eorum bona et hoc ipsi fecerunt tali sub colore, ut ipsi ac alii capitanei et purgravii in Nova Civitate, in Broda Ungaricali, in Poherlicz ac in Bysencz, in Eywanczicz et in Ostroh et in Rabstayn prope Snoymam, in Hradek alias Novo Castro prope Gewiczcam, Ussaw, in Rokitnicz necnon eorum complices et adherentes eisdem consiliarii, receptatores et fautores, qui parati ad predam, ut commedant inopes de terra et pauperes, et occasionem haberent invadendi et occupandi bona, villas et possessiones ipsius ecclesie Olomucensis ac recipiendi census, utilitates et fructus ab eisdem necnon capiendi, pactandi et taxandi homines et incolas ipsius Olomucensis ecclesie et jacendi in eisdem bonis, et gravandi homines in alimentis et expensis, ipsam Olomucensem ecclesiam ac capitulum vicarios et ministros sua possessione pacifica et quieta dictorum bonorum et villarum adversus deum et justiciam temere spoliando in preiudicium ecclesiastice libertatis ac iniuriam dictorum dominorum capituli, quam revo- caverunt et estimaverunt et estimant ad duo millia marcarum grossorum pragensium moravici numeri et pagamenti, immo pocius vellent de suo tamen dare, quam talem iniuriam sustinere, sicut pridem et per plures annos et tempora fecerunt ipsi ecclesie Olomucensi, propter que ipsa ecclesia stetit sine divino officio per unum integrum annum cum duobus mensibus, non sine offensa divine maiestatis eo, quod ministri non habuerunt unde vivere, de quibus hodie nec est ipsi ecclesie nec capitulo in aliquo satisfactum. Et quamvis ipsi domini capitulum miserint ad dictos capitaneos et purgravios rogando ipsos diligenter, ut cessarent a talibus, que vergerent in preiudicium ecclesiastice libertatis et in magnum dampnum ipsius ecclesie Olomucensis ac personarum, nam non solum destruerentur bona Olomucensis ecclesie per ipsos sed eciam ipsorum adversarios et inimicos, qui crederent hoc fieri in favorem ipsorum et quod ipsi capitulum in hoc eis consentiret, tamen ipsi hoc facere non curaverunt, sed dixerunt, quod vellent super sedere usque ad dominicam Letare proxime venturam, quia usque ad illam treugas haberent asserentes ad excusandum excusatores in pactis, quod dominus eorum, dominus Procopius marchio Moravie eis hoc mandasset, in quo mandato plus deberent deum timere, quam in hoc offenderent iuste faciendo. Que omnia et singula notoria sunt, publica et manifesta in civitate et diocesi Olomucensi et in locis vicinis. Petitumque fuit cum debita instancia nomine et vice dictorum dominorum capituli, ut, cum talis violencia inconsueta in preiudicium transiret ecclesiastice libertatis, et multis in exemplum perniciosum, ac in magnum dampnum, gravamen et iacturam ipsius Olomucensis ecclesie quod iuxta mandatum apostolicum nobis datum et commissum, cum res esset notoria et manifesta, quod iudicialem indaginem non requireret et periculum esset in mora simpliciter et de plano contra tales presumptuosos, qui ausu sacrilego non verentur invadere bona ecclesie predicte Olomucensis procedere dignaremur ac ipsi capitulo super hiis de salubri remedio providere, ut ipsi in pace viventes possent altissimum devocius exorare. Nos itaque