z 301 stránek
Titel
I
II
III
Edition
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66
67
68
69
70
71
72
73
74
75
76
77
78
79
80
81
82
83
84
85
86
87
88
89
90
91
92
93
94
95
96
97
98
99
100
101
102
103
104
105
106
107
108
109
110
111
112
113
114
115
116
117
118
119
120
121
122
123
124
125
126
127
128
129
130
131
132
133
134
135
136
137
138
139
140
141
142
143
144
145
146
147
148
149
150
151
152
153
154
155
156
157
158
159
160
161
162
163
164
165
166
167
168
169
170
171
172
173
174
175
176
177
178
179
180
181
182
183
184
185
186
187
188
189
190
191
192
193
194
195
196
197
198
199
200
201
202
203
204
205
206
207
208
209
210
211
212
213
214
215
216
217
218
219
220
221
222
223
224
225
226
227
228
229
230
231
232
233
234
235
236
237
238
239
240
241
242
243
244
245
246
247
248
249
250
251
252
253
254
255
256
257
258
259
260
261
262
263
264
265
266
267
268
269
270
271
272
273
274
275
276
277
278
279
280
281
282
283
284
285
286
287
288
289
290
291
292
293
294
295
296
Obrazová příloha
297
298
Název:
Urkundenbuch der Stadt Budweis in Böhmen, Bd. 1, 1. Hälfte (1251-1391)
Autor:
Köpl, Karl
Rok vydání:
1901
Místo vydání:
Praha
Česká národní bibliografie:
Počet stran celkem:
301
Obsah:
- I: Titel
- 1: Edition
- 297: Obrazová příloha
Strana 2
2
1263—1265.
4.
1263 März 29. Budweis. — Ceč von Budweis verkauft mit Willen seiner Gattin Guta
1263
März 29. dem Stifte Hohenfurt sein Dorf, welches das Volk Zabore nennt, zu erblichem Besitz.
Nos Scech de Budwog omnibus presentes litteras congnituris salutem in omnium fide-
lium salvatore. Solet nonnunquam accidere, vt res quantumlibet notas et eximie gestas tractu
temporis vel fama languidior minuat, vel obliuio posteritatis extinguat. Ne qua tamen geste rei
possit esse dubietas, ea, que fecimus, tam scripturarum quam testium caucione decreuimus confir-
mare. Nouerint igitur vniuersi serie manifesta, quod nos de bona voluntate vxoris nostre, que
Jevtta vocatur, possessionem nostram, quam wlgus Zabore appellat, cum omnibus pertinenciis
suis abbati et conventui de Altovado fratribus ordinis Cysterciensis eo iure, quo nos posse- 10
dimus, omnibus cauillacionum obiectionibus exclusis, legaliter vendidimus iure hereditario libere
possidendam. Huius rei testes sunt: Zwatimir de Nemsiche. Bwto de Witkowich.
Clawat de Ladem. Aloz de Hawsen. Psid de Howsen. Zvzlab de Dudem. Jeru-
zlab de Strizendorf. Otto filius Wetmanni. Boriz seruiens Alberti. Chwnch
Renner. Chwnch iudex de Ztradanich. Michael de Wgezt. Albret de Ztriben. 15
Vt autem hec nostra vendicio tam sollempniter facta omni evo rata ac inconwisa permaneat et
emergentibus calumpniis firma prebeat obstacula veritati, presentem inde paginam conscripsimus
sigilli nostri munimine roboratam. Datum anno domini millesimo dvcentesimo sexagesimo tercio,
Indictione quinta decima, in Budwog in cena domini.
5
Nach dem Original im Hohenfurter Stiftsarchive gedruckt bei Millauer „Ursprung“ etc. S. 54—58 nr. 20
VII; Pangerl „Urkundenbuch d. St. Hohenfurt“ S. 20—21, nr. XIV; Emler „Regesta“ II 161 nr. 418. — An der
Urkunde hängt an einem Pergamentstreifen ein dreieckiges stark beschädigtes Siegel in weissem Wachs. Nach
Pangerls Beschreibung zeigt das Wappen drei Paar Hacken, von denen je zwei immer mit dem Rücken aneinander
lehnen, nach Millauer sind von dem Wappen „noch drei Paar übereinander gelegter Hacken" sichtbar. Von der
Umschrift in gänzlich verkehrter Schrift ist erhalten: "....GILL... DOMINI CZECCO... DE....“ S. die 25
Abbildung des Siegels auf der beigegebenen Tafel (ich verdanke diese Abbildung der besonderen Güte und Kunst-
fertigkeit des Herrn Stiftssekretärs P. Xaver Kraus in Hohenfurt).
5.
cca 1265. — Chronisten berichten, dass König Ottokar II. Budweis dem Ceč von Bud-
сс.
1265. weis entrissen habe.
30
a.
Ach běda krále šlechetného,
že neschova jazyka přirozeného,
jímž byl dobyl jmene dobrého,
také sbožie velikého;
s nímž by mohl viece dobyti.
své nepřátely všěcky zbíti!
I je sě král svých tupiti
Er [Ottokar II.] wolt dy Tutschin mern
mit richtum vnd mit ern
in sinem lant vil gern.
Got dort obin verren
geb im darvm daz ewige lon
mit seiner himlschen kron
in dem obirstin tron,
do er selbir siczit schon!
Doch daz er wolt sin zcung scheldin,
dez must er inkeldin,
domit er czu den stundin
sin vient het wol vbirwunden.
Vndir andirn rittirn so
35
40
a kdež moha, je hubiti.