162 225. Papst Benedikt XII. überträgt dem Bischofe von Passau und dem Abte von Altenburg die Schlichtung des zwischen dem Oslawaner Kloster und dem Pfarrer von Grusbach wegen des Zehendbezuges bestandenen Strittes. Dt. Avinione, III. Nonas Martii (5. März) 1339. Benedictus episcopus seruus seruorum dei, Venerabili fratri . . Episcopo Patauiensi et dilectis filijs .. Abbati Monasterij Altemburgensis Patauiensis diocesis ac . . Decano ecclesie Patauiensis Salutem et apostolicam benedictionem. Sua nobis dilecte in Christo filie . . Abbatissa et Conuentus Monasterij Sanctimonialium in Osla, Cisterciensis ordinis, Olomucensis diocesis, peticione monstrarunt, quod licet percepcio quarundam decimarum proueniencium et fructibus quarundam terrarum et possessionum consistencium infra limites parrochie ecclesie in Gruspan dicte diocesis ad easdem Abbatissam et Conuentum de antiqua et approbata et hactenus pacifice obseruata consuetudine pertinere noscatur, et tam dicte Abbatissa et Conuentus, quam ille, que in Monasterio ipso precesserant easdem, fuissent in pacifica possessione, uel quasi iuris percipiendi dictas decimas a tempore, cuius contrarij memoria non existit, quia tamen Wolframius plebanus dicte ecclesie easdem Abbatissam et Conuentum, quominus decimas ipsas libere percipere possent impedire contra iusticiam presumebat, dicte Abbatissa et Conuentus prefatum Plebanum petendo eum ab huiusmodi impedimento compesci, coram Henrico de Brunna, Officiali Olomucensi non ex delegacione apostolica traxerunt in causam. Ex parte uero dicti Plebani fuit friuole coram Officiali predicto propositum, quod ipse dictum Officialem ex eo suspectum habebat, quod quedam Soror et Neptis dicti Officialis, quas minime exprimebat, erant Moniales Monasterij prelibati, et alias dictus Officialis fauorabilis dictis Abbatisse et Conuentui existebat, se offerens id probaturum coram Arbitris super hoc eligendis, quamquam eciam nulla subesset causa racionabilis, quare causa recusacionis dicti Officialis, si qua subesset esset racionabilis, coram venerabili fratre nostro . . Episcopo Olomucensi probari non deberet per Plebanum eundem, dictus Officialis huiusmodi proposita et oblata, tamquam impertinencia et friuola non admisit, prout admittere non debebat, et tandem in dictum plebanum, quia se de iudicio contra prohibicionem dicti Officialis contumaciter absentauit, propter huiusmodi contumaciam manifestam excommunicacionis sentenciam promulgauit. Postmodum autem dictus plebanus falso asserens, quod cum dicte Abbatissa et Conuentus eum super predictis decimis coram dicto Officiali non ex delegacione predicta traxissent in causam, ipse habens eundem Officialem ea racione suspectum, quod ipse Officialis erat dictarum Abbatisse et Conuentus familiaris domesticus, et continuus conmensalis, et alias eis nimis fauorabilis existebat, ab eodem Officiali humiliter postularat, ut cum dictus Episcopus tunc publice et notorie excom- municatus, ut falso dicebat, ipsum ad eligendum Arbitros cum parte altera, coram quibus huiusmodi suspicionis causam probaret, admitteret, quodque dictus Officialis eum super hoc audire contra iusticiam recusarat, ac pretendens se propter hoc ad sedem apostolicam appellasse, super appellacione huiusmodi cum dictarum Abbatisse et Conuentus potenciam perhorrescens,