209 singulorum robur presentes dedimus nostris et in testimonium euidens venerabilis domini Berchtoldi de Lippa, prepositi Wischegradensis ac nobilis viri domini Gerhardi de Chunstat, camerarii Brunnensis Znoymensis Czudarum sigillis, testium ad suprascripta roboratas anno domini Millesimo Trecentesimo Quadragesimo pridie Kalendis Octobris. (Das Orig. auf Pergam. mit vier kleinen Sigillen, wovon aber das erste fehlt, im Archive des Klosters Maria Saal, im m. st. Landesarchive Lit. P. n. 64.) 290. Bischof Johann von Olmütz verwandelt die Pfarrkirche zu Pustomer in eine Nonnenklosterkirche des Benediktiner-Ordens. Dt. Olomucz, die b. Jeronimi (30. September) 1340. In nomine sancte trinitatis et indiuidue vnitatis, patris et filii et spiritus sancti. Nos Johannes, dei et apostolice sedis gracia episcopus Olomucensis. Omnibus in perpetuum. Inter omnes vite huius varietates nichil humano generi censemus vtilius, nilque salubrius arbitramur, quam semper et ubique cum summa deuocione gracias agere deo patri, qui post primi parentis ruinam per viscera misericordie sue seculum mortis perire dolens interitu in fine seculorum, dum iam sacri venisset temporis plenitudo, filium suum, dominum nostrum Jesum Christum, in splendoribus sanctorum, ante tempora genitum, cooperante sancto spiritu, ab arce paterna misit in terris de virgine nasciturum, et in ara crucis pro tocius mundi salute passurum. Sane in ministerium cure pastoralis, licet inmeriti, diuina dignacione vocati, ad incrementa cultus diuini, pro nostre possibilitatis modulo cura peruigili procuranda, inter alias sollicitudines, nostris incumbentes humeris, recognoscimus potissime nos astrictos. Igitur inspirante nobis eo, qui fons est bonorum omnium et origo, vt sancta nostra Olomucensis Ecclesia per nostre humilitatis obsequium in noui fetus germine deo propitio gratuletur, nobis et nostris proge- nitoribus delictorum inde remedium atque salus proueniat animarum, ad laudem et gloriam dei patris, eius nomine inuocato, ecclesiam in Pustmyr nostre dyocesis, que parrochialis hactenus extitit, cum omnibus iuribus et vniuersis pertinenciis suis post plures deliberaciones et tractatus habitos cum honorabilibus viris, fratribus in Christo carissimis, dominis Nicolao decano, Bartholomeo preposito et Sborone, predecessore suo, qui tunc viuebat, Withcone archidyacono, et capitulo Ecclesie nostre Olomucensis, ac de ipsorum consilio et assensu, in monasterium Sanctimonialium religionis et ordinis sancti patris Benedicti ereximus ac erigimus, constituimus et presentibus sublimamus. Volentes, et hac nostra constitucione perpetuis valitura temporibus sanccientes, vt ecclesia ipsa in ius et naturam monasterii transeat, et amodo non parrochialis ecclesia, sed monasterium re et nomine censeatur, ac iure, dignitate et honore monasterii perpetuo gaudeat, pociatur, et irrefragabiliter perfruatur. Desiderantes insuper incarnati verbi venerari misterium, quo nostram scimus salutem exordium accepisse, monasterium ipsum in honore et tytulo salutifere Natiuitatis domini nostri Jesu Christi et gloriose matris eius Marie semper virginis duximus apellandum. Tali circa ipsius domini nostri infanciam et venerabilem eius genitricem spe ducti, quod ipse ad instar infancium, qui placantur de facili modicis super nostrorum multitudine peccaminum victimis, habeatur 27