389 169. A. S. ad Joh. Freund, d. Wien, 8. März 1446. (Edit. Colon. 6, 7; Norimb. 92; Basil. 92.) Das Datum nach der edit. Colon. 170. A. S. ad amicum quemdam (Mediolanensem), d. Wien, 26. März 1446. Aus Cod. II, fol. 159: Eximie doctor et orator elegantissime. Mathaeus Pisanus vir frugi iter ad vos faeit. Hoc ego familiarissime utor atque ideirco, ut meo nomine te alloqua- tur, hortatus sum hominem. Tu sibi fidem prebe et pro quibus rebus tuum auxilium postulaverit, sive preposituram meam concernant sive sua negotia respiciant, uti consuevisti, benignum te concedito. Ego quia tuam humanitatem, tuam beniguitatem tuamque in amicos fidem et in omnes homines bonitatem novi, non utor pluribus. Me, quantulus sum, habes. Utere ut libet. Vale. Ex W. VII Cal. April. 1446. 171. A. S. Henrico Scoter, plebano in Plettenberg, d. Würz- burg, im Sept. 1446. (Edit. Norimb. 99; Basil. 99.) Codd. B, D und E nur : ex Herbipoli etc. Der Brief ist wahrscheinlich auf der Reise des Aeneas zum Frankfurter Reichstag geschrieben. 172. A. S. ad Joh. Peregallum, d. Frankfurt, im Septemb. 1446. Aus den Codd. D, fol. 94; E, fol. 174; Q, fol. 165. Nirgends ein Datum. Da der Brief aber aus Frankfurt ist, so schrieb ihn Aeneas, während er 1446 daselbst auf dem Reichstage war. Damit stimmt die Erwäbnung des eben erst erwählten Bischofs von Trient. Vergl. Mooyer, Onomasticon chronograph. Hierarehiae Germaniae. Mind., 1854. p. 112. Eneas Silvius poeta imperialisque secretarius s. p. d. Johanni Peregallo seriptori apostolico. Exeusserunt mihi lacrimas littere tue totaque viscera mea commoverunt. Nam et privatas et publicas res deplorabas. Esset opus longa epistola, si satisfacere singulis tuarum literarum partibus vellem. Sed nec otium est nee cautio omnia seribere. Accipe igitur hec pauca a fido et con- stanti amico. Qui fuerim nosti olim, dum conviveremus, nec erga te nec erga alios mutatus sum. Fortuna mihi vel Dei pocius clementia blandior est. quam olim fuit, et beneficium habeo satis pingue et Principem gratiosum. Cum his omnibus non te sperno, sed affieior semper desiderio tui. Cupio te visere, te alloqui, te amplecti. Sed privatus sum hac voluptate nescio quo fato quibusque adversantibus Diis. Precor te tamen, ut me utaris in omni tua necessitate nec mihi nec meis pareas rebus. Nam que mea sunt tua sunt. Si secus reris, non facis amice, nec putes, oro, res publicas privatum nostrum amorem comminuere. Nam quod ego ago publice, ita ut vult deus, ago. Seis quid mihi obtigerit in prepositura Mediolanensi. Solent nedum homi- nes, sed bestie prioribus admoneri casibus. Mihi cavendum est, ne offendam herum, ne qui sum felix, fiam miser. Quibus prestiti fidem dominis, nunquam fui noxius nec ero, dum vivam. Non me vel Roma vel Basilea ex constantie ac fidei gradu dejiciet. De Francisco nostro Bossio precor, ut pacatiorem habeas animum. Fui namque cum eo nuper nec satis tibi exponere possem, quanto de te ille affectu loqueretur. Si nosses, ut turbulente illic res sunt, ut periculosum est de prebendis invito principe loqui, non putares te negligi.