318 139. Eneas Silvius an Juan de Carvajal; Wien, 20. Mai 1444. Uber den Nürnberger Reichstag, von dem er sich wenig Erfolg ver- spricht. Aus clm. 12725, Bl. 74 und 90° und Chigi JVI, 208, Bl. 316; K.c 5; N. 72; B. 72; V. 105. Reverendo patri domino Johanni Carvaial, jurisconsulto et apostolici palatii causarum auditori, Eneas Silvius poeta1 salutem plurimam dicit. Accepi cupide, te Germaniam repetisse, quia et te revisere spero, quocum loquor et convivo libenter. quamvis inter nos sepe de rebus ecclesie concertatio sit, illa tamen? non pertinax aut rancida est, sed qualis inter philosophos esse consuevit, qui non ut appareant sed ut inveniant verum disputant. nec rursus ego is sum, qui me velim hujusce divisionis principem facere. theologorum est hec disputatio, mihi satis sentire fuerit, quod plures senserint. petis ex me, de cursu diete ut, quid sperem, tibi renuntiem. satis facit desiderio tuo quantum potest can- cellarius. me nec scire neque significare plus eo fas est. si me tamen divinare vis, quia poetarum est presagia scribere, pauca subjungam. ego tibi ut verum fatear, non puto dietam hanc aliis esse steriliorem. scis quid hoc verbo sentiam. fecunde sunt omnes diete, quelibet in ventre alteram habet. apud Arabes avis est Phenix, carminibus poetarum illustris. hec dum sibi fatum instare sentit, quingentis enim et 40 annis vivit, rogos suos instruit timiamis, ex cujus cineribus mox altera surgit et semper unica Phenix est. tu hoc ut vis accipe. annis jam pluribus dietas habemus nec statim finis. res turbulente sunt, divisi animi, quosdam delectat neutralitatem vigere, quia novum est aucupium, possessores unionis sunt hostes, quia nulli jus reddi vellent. serpentem, qui tibi suspectus erat, vidi audivique nec alius fuit quam rebar. tu, si morsus ejus persenties, peristi, nisi antidotum habes. vix Mithridates adversus hoc aconitum 1 E II gestrichen. — clm. nanque. a Voigt: Enea Silvio II, 383 vermutet in der Schlange den Erzbischof von Trier, der beim Könige in St. Veit gewesen war.