z 325 stránek
Titel
I
II
Vorwort
III
IV
V
VI
VII
VIII
IX
X
XI
XII
XIII
XIV
XV
XVI
XVII
XVIII
XIX
XX
XXI
XXII
XXIII
XXIV
Denkmäler
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66
67
68
69
70
71
72
73
74
75
76
77
78
79
80
81
82
83
84
85
86
87
88
89
90
91
92
93
94
95
96
97
98
99
100
101
102
103
104
105
106
107
108
109
110
111
112
113
114
115
116
117
118
119
120
121
122
123
124
125
126
127
128
129
130
131
132
133
134
135
136
137
138
139
140
141
142
143
144
145
146
147
148
149
150
151
152
153
154
155
156
157
158
159
160
161
162
163
164
165
166
167
168
169
170
171
172
173
174
175
176
177
178
179
180
181
182
183
184
185
186
187
188
189
190
191
192
193
194
195
196
197
198
199
200
201
202
203
204
205
206
207
208
209
210
211
212
213
214
215
216
217
218
219
220
221
222
223
224
225
226
227
228
229
230
231
232
233
234
235
236
237
238
239
240
241
242
243
244
245
246
247
248
249
250
251
252
253
254
255
256
257
258
259
260
261
262
263
264
265
266
267
Anmerkungen
268
269
Verbesserungen
270
271
Register
272
273
274
275
276
277
278
279
280
281
282
283
284
285
286
287
288
289
290
291
292
293
294
295
296
297
298
299
300
301
Název:
Monumenta Egrana. Denkmäler des Egerlandes als Quellen für dessen Geschichte, Bd. 1: 805-1322
Autor:
Gradl, Heinrich
Rok vydání:
1886
Místo vydání:
Cheb
Česká národní bibliografie:
Počet stran celkem:
325
Obsah:
- I: Titel
- III: Vorwort
- 1: Denkmäler
- 268: Anmerkungen
- 270: Verbesserungen
- 272: Register
Strana 114
— 114 —
mehr Wohlwollen begegnen werdet ... Nicht nur in Rücksicht der Stadt Eger baue ich auf Eure Gü€e, sondern
ich nehme als ausgemacht an, dass ihr mein Recht nicht kränken werdet, welches ich auf die Festungen und
Schlösser im Egergebiete habe, die ich durch Kauf an mich gebracht.... Die Städte, in deren Besitze ich
war, habe ich Euch ohne Aufschub üborgeben; es erübrigen nur noch Eger und Haimburg“.
1276. Dez. 21.
Alhard von Saulperch scheidet in einer Streitsache zwischen Abt Johann u. Konvent
in Waltsassen einerseits und Hrn. Bertold von Waldowe andererseits wegen mehrerer Güter,
die des Letzteren Bruder, Konrad von Tensperge, dem Kloster vermachte, u. zw. Güter in
Leinersreut, in Triuenreut, in Nitarshoue, in Albersreut (advocatiam), in Grube, einen Wald bei
Walturne dahin, dass diese Güter gegen Zahlung von 10 Pf. Denaren und 6 Massen Korn (men-
suras siliginis, que Mezen dicuntur vulgariter) von Seite des Klosters an Berthold dann dem
Kloster gehören sollen. Als Einlieger Bertholds in Weiden sind gesetzt Cunradus de Nürnberch
et Cunradus Pfaf de Barchsteine
Testes: Vlricus Greulo, Fredericus de Waldowe, Vlricus de hoztowe, Vlricus de Wiger,
Conradus de Nuorenberch, Heinricus de Sulzpach, Otto de Engelshoue, Conradus officialis
noster, Bertoldus de heimhowe, Conradus phaf de parchstein, Rudgerus de Luhe et duo
fratres sui Conradus custos (et) heinricus Cellerarius de Waltsassen et alii
quam plures. Acta sunt hec in phrimd, Ao. d. M° LXX° sexto. In die beati Thome Apostoli.
(Or. a Perg. mit S. Alhardi ..... ch im k. bair. Reichsarchive. Acta Walds. p. 388.
389, nr. 707. — Reg. boica IV, 24.)
(313)
1276. Dez. 21.
Berthold von Waldau ratifiziert die vorangehende Scheidung Alhards von Saulberg im
gleichen Wortlaute mutatis mutandis.
Sigillatores: dom. decanus de Persin, dom. Chunradus de Paulstorf und Berthold.
Testes: Alardus Sulpergarius, Vlricus Greulo, Friedericus de Walturne etc. (die der voran-
geh. Urk.). Acta sunt haec ao dom. M. CC. LXXVI., in die Thomae apostoli.
(Nach d. Acta Waldsass. p. 389, nr. 707.)
(314)
1276. Dez. 30.
Bischof Leo von Regensburg, Pfalzgraf Ludwig zu Rhein, Herzog von Baiern, und Land-
graf Heinrich von Hessen vermitteln mit den Bischöfen Berthold von Würzburg, Benno von
Olmütz, dem Markgrafen Otto von Brandenburg und dem Burggrafen Friedrich von Nürnberg
den Friedensschluss zwischen den Königen Rudolf und Ottakar, wonach letzterer Oesterreich,
Steiermark, Kürnthen, Krain, die Mark, Eger und Portenau abzutreten hat.
„Nos . . . . . notum facimus . . . . (mediantes), quod. dom. O., rex Boemie, renunciaret
simpliciter et precise, sicut et postmodum fecit publice, principatibus et terris, castris,
municionibus etc. Austrie, Styrie, Karinthie Carniole, Marchie, Egre et Portunahonis et
omni iuri, si quod ei in predictis vendicionis, permutacionis, feudi uel quocunque alio titulo
competebat. Et sereniss. dom. Rudolfus, Romanorum rex, infeudaret ... . dominum O,
inclitum regem Boemie, regno Boemic, marchionatu Moravie et aliis feudis, que progenitores