207 Morauie, et Wsseborius de Namyescz, iudices delegati et constituti a serenissimo domino nostro, domino Ottocaro, inclyto rege Boemorum, in iudicio seu curia generali, quod et quam idem dominus rex indixerat Brune celebrari super decidendis questionibus, causis et litigiis Morauorum, pre- sentis scripture tenore profitemur, quod de mandato dicti domini regis pro parte, uice et nomine ipsius regis presedimus iudicio XII. Kalendas Fe- bruarii in castro Brunensi, audituri et diffinituri causas, questiones atque litigia, que préponerentur a quibuscunque de Morauia coram nobis, tan- quam iudices delegati et constituti super hoc a dicto domino rege, ut est superius pretaxatum. Et tunc Pardus, filius Neplach, qui uenit de Russia, per aduocatum suum, Pardusonem de Horka, conquestus fuit de domino Budis, uenerabili abbate Gradicense, ordinis Premonstratensis, Olomucensis diocesis, qui una cum Neplach, qui donauerat dicta bona dicto domino abbati et ecclesie s. Stephani in Gradiss ; ad hoc et ob eandem causam is citatus die et loco prefatis comparuit coram nobis, eidem Pardussoni responsurus per se uel aduocatum suum, de medietate uille Tiesseticz de quarta parte syluarum inter flumina Morauam et Oskauam, et tribus pisca- toribus in uilla Sedlski, dicens, quod dicta bona pertinerent ad ipsum Pardussonem, et quod ea dictus prelatus in ipsius Pardussonis teneret preiudicium et grauamen. Unde petiit, ut de eisdem bonis fieret sibi iustitie complementum. Prefatus autem abbas per aduocatum suum Nachepluk coram nobis in instanti tam pro se quam monasterio suo respondit, quod ipse tenebat iure atque legitime dicta bona, et tenuerat atque possederat pacifice et quiete inter presentes spatio trium annorum et plus continue, iusto precedente titulo, et sine temporis interruptione, et iam dicta bona erant sibi et ecclesie sue prescripta. Tunc nos precepimus Onsoni, came- rario Olomucensi, ut ipse inueniret sententiam iuxta tenorem querimonie Pardussonis et responsa dicti abbatis, et sententiaret, qualiter esset super huiusmodi procedendum. Onsso autem predictus conuocatis baronibus, qui ibidem presentes erant, habita cum eisdem deliberatione diligenti, inuenit et promulgauit finaliter, ut dictus Pardus deberet intentionem suam probare testimonio trium beneficiariorum fide dignorum, qui Knietye uulgariter nuncupantur. Sed quia idem Pardus per tres testes secundum Onssonis et Baronum, quos Onsso consuluerat, sententiam intentionem suam probare