J. Briefwechsel und Berichte nr. 231.259. 595 eorum nunquam impedimentum fieret paci ecclesie, ad quam sciebant dispositos fore Felicem papam et patres concilii Basiliensis, legacione quorum fungebantur. [3] Quocirca die isto eandem civitatem rege Romanorum ingresso, eciam a eo 1 sic consulente illi obviam non iverunt. cum quo fuerunt ingressi Maguntinus et 5 Treverensis ac dux Saxonie imperii electores et consequenter alii, comes palatinus2 et Coloniensis 3 multique principes ecclesiastici et seculares 4. [4] Die autem secunda junii ipsum regem comitatum dictis electoribus visitarunt Juni 2 in domo5, obviam illis procedentem ad portam aule. sedentique in medio legatorum ab una et electorum ab altera Arelatensis presentavit litteras, annunciata ex parte concilii 1o omnipotentis dei et pape Felicis apostolica benedictione. quas, secundas 6 presertim, etsi super secunda difficultatem primo fecisset, annuente tamen rege utraque aperuit et pu- blice legit cancellarius 7 Maguntini in effectu continentes: sanctam synodum et papam Felicem congratulari de accessu ejus ad celebracionem diete super causa ecclesie; per cujus auxilium sperarent ecclesiam relevari. nominabantur vero in eisdem superius s 15 specificati legati tres et oratores 11, credencia illis commissa. cujus partem quoad generalia Panormitanus exponens eloquenti oracione congratulabatur regis adventui, laudes con- cionatus preeminencie imperii, quod fundatum esset jure nature, philosophico documento, jure evangelico apostolico civili canonico et ' consuetudinario, auctoritatibus desuper alle- gatis. quid eciam pertineret ad hujusmodi officium, cum exposuisset juxta doctrinam 20 Ambrosii", affirmabat laudabilius pre ceteris fore nomen imperatori conveniens, quod esset filius ecclesie, cujus materiam, si majestati sue placeret, inciperet explicare. [4"] Arelatensi vero petente dari audienciam publicam et secretam, rex surgens, habita paulisper con- sultacione cum electoribus imperii, per Joannem de Lysura 10 respondit: audivisse, que eleganter proposita pere Panormitanum et contenta in litteris; cumque duo peti princi- 25 paliter viderentur, recommendatam haberi ecclesiam audienciamque publicam et privatam, quantum ad primum post acceptacionem electionis imperii nulla res fuisset eidem ponderis majoris quam turbacio ecclesie istis diebus, summoque optans desiderio dari pacem et unionem plures indixisset dietas, quibus, licet non personaliter interfuisset, tamen per suos cum pleno mandato, et hac eadem racione de Austria. sed quoniam absentaturus so erat, recepta corona statim rediret, interim vero ipse electoresque imperii dimitterent suos in loco, qui cum oratoribus ipsis super materia ecclesie conferre deberent. quo vero ad privatam audienciam, si illa peteretur pro ecclesie causa, necessaria non esset; pro aliis vero rebus cum peterent, horam designaret. [4b] Arelatensis autem gracias egit pro benigna et honorifica suscepcione benignaque audiencia et responsione, mixtoque s5 sermone de periculi magnitudine, si diebus ejus contingeret conculcari generalium con- ciliorum auctoritatem, suavi alloquio dicebat, propterea quod ipse archiepiscopus Are- latensis et sic unus ex principibus foret imperii, pro debito suo se requirere regem, ut mature desuper intenderet, subjuncto, quod ad archiepiscopum Arelatensem pertineret coronare Romanorum regem 11 et sic Arelati d fecisset predecessor suus; quod adhuc ipse 4o speraret se facturum. [4°] postque verba magnificencia imperiali in vino et confectionibus collacione data legati et oratores recesserunt, ut in ingressu ita in egressu rege comitante eos. 1442 Mai 27 a) W stellt um eo eciam. b) om. R. c) om. R. d) WArelatensis. 50 1 D. i. der Frankfurter Rat. Der Pfalzgraf befand sich nicht im Gefolge 45 des Königs. Vgl. S. 371 Anm. 1. s Vgl. die Nachschrift zu nr. 233. 4 Vgl. nr. 200. 5 Vgl. nr. 143 art. 4, auch ebenda Variante a zu art. 1, ferner nr. 146. 6D. i. der Brief des Papstes Felix. Helwig von Boppard. s Vgl. nr. 165 art. 2. 2 Man vergleiche die Schrift „De officiis mini- strorum“ bei Migne 16, 23-184. 10 Propst von St. Marien ad gradus in Mainz, erzbischöflicher Vikar. 11 Vgl. die S. 191 Anm. 13 angeführte Literatur.