858 Reichstag und Kongreß zu Mainz vom Februar bis zum April 1441. 1441 securitatemque per eos significatam legatis et oratoribus concilii et pape, quam spera- Jan. 28 bis bant eos velle manutenere, ostensis eisdem a salvis conductibus concessis concilio per Apri 23 Sigismundum imperatorem 1, Albertum 2 et Fredericum 3 modernum regem Romanorum, exposito eciam, quod nunquam respondissent negative, sed continuam instanciam fecerant, ut audire eos vellent desuper respondentes; quod nunquam voluissent. interrogatique, utrum in ea peticione eciam ipsi concurrerent, responderunt: super hoc se nichil dicere, Marz 10 sed quod rogati rogarent. [7'] qui die altero retulerunt audita exposuisse, ex se ipsis avisantes media pacis duo: quod electores ipsi vel per eos mittendi venirent in domum Arelatensis audituri responsionem super petitis, vel quod Arelatensis et cum eo alii ora- tores preter cardinales iret ad eos responsurus. sed responderant: se resolutos fore nullo 10 modo aliter agere, quam dixissent, ut Arelatensis cum cruce et alii in habitu cardinalium non incederent, quia non' reputarent eos ut tales, et, si in ea civitate non poterant fa- cere, quod eis videbatur, transferrent dietam in aliume locum; etenim cum cardinales ipsi facerent eis plures molestias, non pati sed providere vellent per alias vias, ne d fierent. [7e] Arelatensis autem multa exposuit, quare standum pocius ordinacioni 15 concilii quam electorum intelligencie, exemplis datis de servato salvo conductu per Con- stancienses et Basilienses cives, eciamsi Sigismundus personaliter comminabatur, relato casu, qui in eum contigerat, quando Constancie receptus fuerat in vicecamerarium, contra voluntatem illius revocato patriarcha Anthiocheno 4; offerebatque medium, ne viderentur recipere ipsos cardinales, quod electores per unam, cardinales vero aliame intrarent 2o portam in diversis locis sessuri, vel quod oratores primo intrarent quodque ibi starent adversarii. [7d] durantibus hiis interlocucionibus 5 cardinales iverunt extra civitatem visitaturi domum Cartusie, cujus nomine ordinis obediencia fuerat pape reddita". [7 ] cives autem responderunt, quod expositis mediis pacis 7 electores dixissent: frustra perdi tempus, quia illis et aliis multis inattentis resoluti et finaliter firmati erant nolle audire ipsos, nisi 25 Arelatensis ab insigniis legacionisf et alii ab habitu cardinalatus abstinerent. et iterato quod oratores regis Romanorum et electorum imperii proposuissent personaliter in consu- latu: non posse tollerare, quia videbatur in injuriam eorum fieri, jamque misissent ad alium locum, ut dieta inibi transferretur; quod igitur cives ipsi requirere deberent, ut non uterentur; etenim firmiter decrevissent in animis suis hec nunquam tollerare, quoniam so esset contra honorem imperii et electorum, ideoque quod revocarent salvum conductum ipsis oratoribus per consulatum concessum. rogabant igitur cives acquiescere illorum in- stancie, quia foret nimis grave civitati, que munita privilegiis imperialibus et in posse ipsorum dominorum constituta erat, non agere, quod mandabant. [71] desuper vero hiis collacione habita cum oratoribus regis Romanorum 8 hii responderunt: quamvis Ro- 35 manorum rex obligatus non esset intelligencie eorums ipsique instrucciones? haberent generales et speciales, secundum eas tamen non poterant se constituere parciales aut singulares a votis electorum imperii; et quia jam materia nimis firmata erat, quantum- cumque raciones in contrarium allegarentur, una sola valebat apud eos, dicendo non n) W eidem. b) in W korrigiert für animo. c) om. BWR. d) in W korrigiert für non. e) aliam intrarent ist 40 bi W korrigiert für aliqui intrant. I) WR elegacionis. g) Rom. Romanorum — quamvis. Vgl. S. 334 Anm. 7. Vgl. S. 334 Anm. 8. Vgl. nr. 163. Vgl. Valois, La France et le grand schisme d'occident 4, 383-384. D. i. während der im folgenden art. 7e mit- geteilten Unterhandlungen des Rates mit den Kur- fürsten und den königlichen Gesandten. 6 Vgl. Conc. Basiliense 7, 124-128. Vgl. art. 7c. 8 Durch diese Bemerkung der königlichen Ge- sandten wird die von uns schon oben S. 272 Anm. 7 bezweifelte Richtigkeit der Behauptung 45 Hufnagels, daß K. Friedrich im Frühjahr 1440 der kurfürstlichen Neutralität beigetreten sei, wider- legt. Vgl. auch nr. 365 art. 1. 9 Vgl. nr. 320. 50