F. Verhandlungen und Beschlüsse nr. 334-355. 841 H4I Sztr. April 1 und 5) suum negligat in perniciem ecclesie, si jurata per ipsum infringat, si notorie indignos promoveat et dignos prelatos invitos transferat aut si publicus peccator existat, ut Jo- hannes XII. 1, si hereses confingat, ut Johannes 22. 2, aut si in periculum animarum scisma foveat et in eo incorrigibilis permaneat, ut “ Benedictus 13.3, si de humili domo 5 natus mox post sui promotionem suos nepotes principes cum periculo terrarum ecclesie consecrat? quis sane mentis non videat hec omnia et multo majora posse sequi in ec- clesia, sicut olim visa sunt, si hec premissa ecclesie et sacrorum generalium conciliorum frangatur auctoritas? que graviora dampna inducunt ecclesie dei, quam simplex ipsius scissura ex ambitione duorum super papatu contendentium faciat, ut patet sane con- 10 sideranti. [14] Quarta decima consideratio. ceteris paribus minus peccat subtrahens obedientiam indubitato prelato quam adherens scienter pontifici scis- matico, tum quia inobediens ceteris paribus rei publice minus dampnum (scismatico b) noscitur irrogare, tum quia directe contra minus nobilem virtutem, obedientie videlicet, 15 inobediens quam adherens scismatico karitatem et unitatem fraternam videtur agere, tum quia inobediendo minus peccatum fovet quam scismatico adherendo, quo scisma nutritur e, quod d tantorum malorum e, ut in precedenti consideratione visum est, nutrix et mater existit. [15] Sed forte quis michi dicat: ex quo michi probabile facis dubium de justitia 20 contendentium, quomodo inquiram apud me ipsum et alios, quis sit verus pastor ecclesie? pro isto sit 15. consideratio. ad probandum, quis contendentium sit legitimus pastor ecclesie, probari potest ex signis et fructibus operibus et conversatione simul et efficaci justicie discussione et facti notorietate pariter et recti judicii et racionis libra- mine, considerando, quis eorum plus doleat, quis amplius ingemiscat super contritione 25 sponse, pro qua sic contentiones instaurant, quis denique cordialius afficiatur, sincerius laboret, apud se defleat et alios ad deflendum (inducatf) et ad publicas orationes pro pace ecclesie invitet, media pacis efficatiora querat et inventa prosequatur voluntarie, qui sese exhibeat 5, ut non potencia et multitudine vincat, sed, quod justum, juste exequi studeat, qui eciam neque proprium honorem (ecclesie 1) honori preponat et comuni utili- 30 tati ecclesie (preferat i) neque, que sua sunt, per infamatorios processus et bullas gravibus censuris et injuriis plenas contra adversantes aut obedientiam humiliter sibi non ex- hibentes fulminatas queritet k, sed, que Jesu Christi et pacis fraterne et unitatis ecclesie, amplexatur (sic enim docet salvator Matthei 7 4 „a fructibus eorum cognoscetis eos“), (aut 1) si (em regione) suam obedientiam precibus armatis sive precio aut indebitis pro- 35 missionibus promotionibus et injustis favoribus in oppressionem partis adverse ordine juris pretermisso sathagit adaugere, si justa pacis et unitatis oblata per partem adversam aut media pacis sibi oblata dedignatur realiter cum effectu prosequi et acceptare, si meretricum more in adversam partem nullam fraternam monitionem adhibere aut suasiones et oblationes eciam (usque ") ad sui juris abdicationem aut discussionem per timoratas (subter- 40 fugere °) personas fiendam, imo verius convicia congerere et censuras in propria sua causa tamquam judex indubitatus non veretur fulminare et sic Christi ecclesie ? hon sponsi ad instar sed turpis amatoris contra alium zelotipie stimulis agitatus facto clamat „neque 45 a) em.; Vorl. vut oder vnt. b) am Rande. c) am.; Vorl. mutritur. d) fchll in der Vorlage. e) it der Vorlagc folgt am Rande que. 1) über der Zeilc. g) ent.; Vorl. exhibet. h) über der Zeilc. i) am Randc. k) cm.; Vorl. queritat. 1) über der Zeile. m) e regione desgleichen. n) desgleichen. 0) am Raude. p) cm.; Vorl. ecclesiam. Blumenthal, Johann XXIII., seine Wahl und seine Persönlichkeit (Zeitschrift für Kirchengeschichte 21, 496 ff.). 1 Vgl. Böhmer in der Realencyklopädie 9, 263, 50 auch oben S. 820 Anm. 9. 2 Vgl. Hauck in der Realencyklopädie 9, 270. 3 Vgl. Hefele 7, 244-247; 296; 303; 307; auch Valois, La France et le grand schisme d'occident 4, 332 ff. Matth. 7, 16.