Wenceslaus I. rex Bohemiae, 1228—1253. 359 principum in multis laboribus et expensis venientibus a remotis, ipse, qui opportunius venire poterat, suum denegavit accessum. Deinde nobis transeuntibus Aquilegiam, cum eum ibidem videre vellemus, vocatus venire pueriliter recusavit. Quod et nos, habentes respectum ad paterna servitia, dissimulare voluimus, aetatis suae moribus adscribentes. Quin potius, ut eo non recederemus inviso, contulimus nos personaliter ad terram suam Portae novae, quam habebat in Foro Julii; et ibi moram trahentes misimus pro eodem, ut, si molestum sibi fuerit in civitatibus nostri imperii nos vidisse, ad terram suam pro nobis accedere non vitaret. Quem venientem venerabili affectione recepimus, satagentes ei verbo et opere complacere; tantam insuper sibi gratiam facientes, quod pro sopienda lite, quam in exactione dotis suae filius noster Conradus contra eum jure et viribus attentabat, octo millia marcharum pro- misimus exhibenda: non omittentes ei satisfacere de pulchris equis et aliis donariis, ac liben- tissime procurare parati, quae suis grata essent affectibus et accepta, ut eum redderemus nostris aspectibus gratiorem. Nuper autem in Alamanniam venientes, quia de ipso fiduciam habebamus, non dubitavimus personam nostram in terram suam Stiriae committere, ut ei daretur major de nostra gratia praesumptio, ac ipse ad nostra beneplacita se magis obse- quiosum et benevolum exhiberet. Idem vero, cum essemus in eadem terra sua, non erubuit duo millia marcharum a nobis exigere pro guerra tibi et illustri regi Hungariae facienda. Quas quia sibi non dedimus, dixit, se nobis nunquam, ut antea, serviturum: ut quadam violentia non agnosceret dominum, coram quo tam improbe loqueretur. Non tamen propter hoc moti nos fuimus, sed patienter juvenilem ejus dissimulavimus levitatem, habentes nihilo- minus in proposito, sua commoda promovere. Indicta etiam Moguntiae curia generali con- vocavimus eum ad eandem curiam termino constituto, prout generaliter et specialiter sin- guli principum fuerant evocati. Qui cum praefixo termino convenissent, idem dux nedum venire contumaciter recusavit, quin potius cum campestri exercitu absque nostra licentia vel assensu terram regis Ungariae hostiliter et violenter ingressus, adeo tantum principem provocavit, quod expeditione facta imperii fines intravit, non sine injuria nostra et imperii laesione, humilians eum ad sua beneplacita et mandata. Interim etiam non contentus, quod conterminum sibi regem turbaverat, principes imperii, videlicet te regem Bohemiae, venera- biles Magdeburgensem, Pataviensem, Ratisponensem, Brandenburgensem et Frigiensem episco- pos, Bavariae ducem et Moraviae marchionem non dubitavit offendere, auferens eis jura et reditus, quae in Austriae et Stiriae ducatibus possidebant. Ad cujus debitam ultionem tanta moles principum irruisset, nisi quod, pacem imperii turbare vitantes, nobis et imperio detu- lerunt, saepe coram nobis specialiter per literas et nuncios non leves querimonias depo- nentes. Delatae sunt etiam querelae multiplices coram nobis pro parte hominum terrae suae, quod justitiam et judicium de terra sua proscripserit, et cum iniquitate foedus iniens, pror- sus abjecerit aequitatem: viduis et orphanis, quos jure fovere debuerat, molestus existens, divites opprimens, pauperes conculcans, humilians nobiles et destruens populares, diversis flagitiis afficiens subditos, nullam adversus eos aliam causam habens, nisi quod pium sibi esse credit et licitum, quidquid libet. Ministeriales et alios infeudatos, quos ab imperio tenet, tanto graviori persequitur voluntate, quanto in odium nostrum et imperii afflictos im-