Strana 118
118 XXIX. M. Jana z Rokycan Tractatus de existentia corporis Christi
hac fauencium, vt si dominus ex alto concesserit, eorum praua doctrina
redarguatur, ipsi in sua precipitacione refrenentur et, verbo veritatis quia
contradicunt, revincantur. Hocque ut fiat, omnem oracionem et obsecra-
cionem precor, quatenus detur mihi sermo in apercione oris mei cum fiducia
notum facere misterium ewangelii de existencia corporis Christi in vene-
rabili sacramento, pro quo legacione fungor, ita ut audeam in Christo,
prout oportet me, loqui. Idcirco oro oracione, qua b. Augustinus orauit,
prout in suo Manuali, alias in Speculo, sic: sacramenta, que tenentur in
ecclesia tua, domine, stupenda sunt et veneranda, sed istud tuum sacra-
mentum precellit vniuersa. Idcirco fac me deus pura et simplici consciencia
de eis sentire, credere, sumere et retinere, ne sinas, queso, domine, fidem
meam in eis aliquatenus vacillare, sed ita de eis pro tua tribuas mihi
pietate credere et intelligere, sicut veritas eorum se habet. Et ponit infra
causam dicens: magna enim sunt et mirabilia valde et ego paruulus in
eorum deficio consideracione, quociens ad ea fidei oculos attollo. Hec
Augustinus.
Quanto magis nobis orandum est, ne aliquid ex corruptela nostra
sine spiritu dei dicamus, credamus siue senciamus, quod nostre fidei foret
dissonum et aduersum! Intendo tamen in processu huius scripti primum
triticum seminatum per dominum Ihesum, fidem puram, veram de sui
corporis in sacramento existencia scripturis sacris enudeare, deinde zizania
superseminatum per inimicos contra fidem orthodoxam diuinissimi sacramenti
sancte eukaristie, loquens quantum potero, euellere et anullare, sicque
eorum tractatus erroneos et pestiferos, prout deus dederit ex alto, salutare.
Et ut primum, quod dixi, aggrediar, ponam fidem, quam in Montibus
Chutnis in sinodo cleri anno domini millesimo quadringentesimo xliijo
sabbato post Procopii, que fuit indicta per congregacionem regni
Bohemie generalem.
II.
2b] Credendum est, quod in diuinissimo eukaristie sacramento est
totus Christus, verus deus et verus homo, sua propria natura et substancia
sue naturalis existencie, quam sumpsit de virgine Maria et qua residet
in celo in dextera dei patris. Vbi primo noto, quod licet quelibet creatura
habet esse vitale in deo iuxta illud Joh. 1mo: quid factum est in ipso,
vita erat; consequenter res habent esse in aliis secundis causis siue in
suis efficacibus, sed sic rem esse non est eam esse in propria sua existencia,
sed esse rem in sua existencia uel propria natura, vt hic in proposicione
fidei proposita dicitur: in sacramento est Christus sua propria natura et
substancia sue naturalis existencie, est ipsam esse extra primam causam
vel alias causas 2as siue extra suos effectus alios a se et sibi condistinctos,
vt sic quodlibet ens extra creatum primam causam, i. e. causam deum,
et extra suos posteriores est, nam habet ex vi vocabuli existere, quod
dicitur quasi extra sistere oc. Quo nominali sic stante ex testimonio scripture
sacre deduco fidem propositam in superius proposita proposicione esse
veram, vt puta, quod in sacramento est Christus sua propria natura et
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66
67
68
69
70
71
72
73
74
75
76
77
78
79
80
81
82
83
84
85
86
87
88
89
90
91
92
93
94
95
96
97
98
99
100
101
102
103
104
105
106
107
108
109
110
111
112
113
114
115
116
117
118
119
120
121
122
123
124
125
126
127
128
129
130
131
132
133
134
135
136
137
138
139
140
141
142
143
144
145
146
147
148
149
150
151
152
153
154
155
156
157
158
159
160
161
162
163
164
165
166
167
168
169
170
171
172
173
174
175
176
177
178
179
180
181
182
183
184
185
186