z 129 stránek
Titul
Ia
Ib
Ic
Id
Vorrede
I
II
III
IV
V
VI
VII
VIII
IX
X
XI
XII
Edice
XIII
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66
67
68
69
70
71
72
73
74
75
76
77
78
79
80
81
82
83
84
85
86
87
88
89
90
91
92
93
94
95
96
97
98
99
100
101
102
103
104
105
106
107
108
Orts- und Personen register
109
110
111
112
- s. 9: … ad quevis servicia se paratos. Adhuc, sicut sepe per litteras Civitatis Pragensis et nostras fecimus, Excellenciam vestram requirimus et monemus, ut nobis…
- s. 14: … coram nobis, missis ad hoc duobus Juratis ex parte pleni Civitatis Pragensis con- silii, demonstrare; Et perlectis vestre Civitatis litteris patentibus cum…
- s. 64: … super lite pretacta perpetuo sopienda, id nostro nomine faciatis, mediantibus Civitatis Pra- gensis litteris patentibus. Sic quod nunquam infringatur de cetero debito effectui…
- s. 67: … Wenc(laus) Rogeza- n(er) Judex, Jaxo Ruperti, Magister civium, ceterique Jurati, Civitatis Pragensis Cives, semper et ubi- que ad obsequia se paratos. Significamus…
- s. 73: … Civibus Civitatis Budissinensis, Sidl(inus) de Pieska, Magistercivium, ceterique Jurati, Cives Civitatis Pragensis, semper ad eorum bene- placita se paratos. significamus vobis, quod…
- s. 85: … Consulibus, in consilio generali existentibus, quibus eciam super hiis negociis Civitatis Pragensis litteras destinavi, ex parte mei querulando istam incongruitatem et transgressionem…
Název:
Codex epistolaris Johannis regis Bohemiae / Briefe des Königs Johann von Böhmen, seiner Verwandten und anderer Zeitgenossen, nebst Auszügen aus Urkunden desselben Königs, als einer Ergänzung zu Fr. Böhmer´s Regesten
Autor:
Jacobi, Theodor
Rok vydání:
1841
Místo vydání:
Berlin
Počet stran celkem:
129
Obsah:
- Ia: Titul
- I: Vorrede
- XIII: Edice
- 109: Orts- und Personen register
Strana 9
9
genses, ad quevis servicia se paratos. Adhuc, sicut sepe per litteras Civitatis Pragensis et nostras fecimus,
Excellenciam vestram requirimus et monemus, ut nobis de XX sexagenis capitalis pecunie, super quas
usure totidem excreverunt, juxta promissa vestre fidei satisfacere studeatis. Quod si non feceritis, extunc
coram Principibus, Capitaneo, Baronibus et Civibus vestris litteris, prout urget necessitas, publice demon-
stratis violationem promissorum vestrorum et vestre fidei compellimur, quousque satisfeceritis, quanto
asperius poterimus, sepesepius publicare.
17.
Civis gaudet de adventu domini et congratulatur sibi de sanitate et postea monet eum pro debito.
Premisso fideli servicio semper prompto. Domine Hinco Berca de Duba Junior, domine mi gene-
rose, scitote, quod de vestro reditu, utinam prospero sanitate corporis perlustrato, super modum gaudeo
et vobis congratulor puro corde. Nam diuturna vestra absencia ex carencia mei debiti, quod in Nativi-
tate domini juxta vestrarum continentiam litterarum mihi non persolvebatur, nec adhuc persolutum extat,
dampna mihi pluria procuravit. A quibus me tamen per diversas vestre nobilitatis promotiones poteritis,
ut spero, successu temporis relevare. Cum enim vestros Compromissores super hujusmodi debito pluries
et pluries, jam leniter, jam aspere, admonerem, ipsi hec omnia sub silencio transeuntes mihi non curaverunt,
aut per solucionem pecunie, aut cum observatione promissi sui satisfacere quoquam modo. Quocirca vestram
gratiam instanter moneo et cum fiducia peto, ut ipsum debitum meum, videlicet XX sexagenas, mihi sine
ulteriori dilacione persolvi, aut proinde promissa teneri juxta litterarum vestrarum continentiam procuretis.
Habendo me, sicut de vobis confidenter praesumo, de hoc supportatum, quod me non contigat ex ulteriori
dilacione, aut ampliore ammonicione seu itineratione, dampna plurima sustinere.
18.
Marchionissa petit Regem socerum suum ut emendam cujusdam Civis sibi parcat1
(1344.)
Serenissime Domine Rex, Socer ac domine mi karissime, supplico gratie vestre, ut penam, quam
a . . . de . . . . Pannicida et servitore meo requiritis, a me recipiatis pro ipso et eum consideracione
amoris mei dignemini dimittere liberum et solutum. Quia constat mihi, sicut et filio vestro, Domino Jo-
hanni Duci Karynthiae 2), et omnibus Juratis Civitatis ex informacione veridica et rei evidentia, quod
ipse innocens est in hac parte penitus et immunis, et frustra destruccioni perpetue et hujusmodi gravamini,
si vestra gratia non prevenerit, subjacere. Datum e. c. Ex parte Blance de Valoyz Marchionisse Moravie.
1) Blanka, die Gemahlin Karl's, schreibt an den König Johann.
2) Vergl. Anm. zu Brief 9. Zur Zeit der Ablassung unseres Briefes scheint J. schon aus Tyrol vertrieben zu sein und
sich in Böhmen aufzuhalten. Merkwürdig ist, dass er hier als Regent von Böhmen austritt, wovon kein Chronist elwas berichtet;
doch wird, dass er es eine Zeit lang war, durch Brief 26, 44, 109, 112, 154, 155, 189 hinlänglich bestüligt. Schwer ist die
Zeit zu bestimmen. — Vom Mürz 1341 bis 8. Februar 1342 war Johann's Vater selbst in Böhmen, von da ab Markgraf Karl
zwei Jahre lang Landhauptmaun. In Frühjahr 1344 aber reiste Karl zum Könige, soinem Vater, nach Luxemburg und von da
nach Avignon. Kein anderer Stellvertreter wird genaunt. Wahrscheinlich vertrat ulso sein Bruder, Herzog Johann, bis zu seiner
im Herbst erfolgenden Rückkehr (Beness. 333 und 334.) scinc Stelle. — Brief 109 ist auch aus anderen Gründen nach den
5. Juli 1343 geschrieben. Johann schreibt Brief 154: fraterno et nostro nomine, er wird Brief 189 gebeten, die Entscheidung
ciner Sache bis zur Rückkehr seines Bruders aufzuschieben; das deutet darauf hin, dass ihm seine Gewalt nur von Karl, nicht
vom Vater, übertragen war. Er bostellt Brief 112 einen Lohnsmann auf den 26. Juli nach Prag. Das stimmt der Zeit nach
ganz gut. — Am 23. November 1344 bei der Weihung Arnest's zum Erzbischofe von Prag war König Johann mit beiden Söh-
nen gegenwärtig (Beness. p. 286.). Der König und Karl zogen darauf im Boginne des folgenden Jahres nach Preussen. Anch
in dieser Zeit könnte Herzog Johann die Regiorung geführt haben; doch dauerte die Abwesenheit nicht lange und Johann er-
naunte, scheint es, einen Stellvertreter immer nur, wenn er sich aus seinen östlichen Besitzungen in dio westlichen begab. In
April begleitete Herzog Johann seinen Vater auf dem Kriegszuge gegen Schweidnitz und im Juli nach Krakau (Beness. 287 und
288.) Den Winter 1344 brachte Johann wohl ganz (?) in seinen östlichen Besitzungen zu. Boi seiner Abreise im Frühjahr
1346 ernaunie er Peter von Rosenberg zum Landhauptmann (Pelzel, Karl. 1. p. 140.).
2