524 rent posse resistendi suis inimicis Florentinis, quibus, ut false dicebant, promiserat dare civi- tatem Lucam et alia quedam castella. Et con- verterunt hii impii corda tocius populi, ut odi- rent capitali odio dominum imperatorem. Et in ipsius necem conspiracionem fecerunt omnes, pa- riter magni et parvi. Et captata hora oportuna, dum imperator suique in meridie sine armis hinc inde incederent, nullam curam de futuris contingentibus habentes, ecce! Franciscus pre- fatus cum suis amicis et tota communitate con- citaverunt rumorem et clamorem in medio civi- tatis, clamantes: Vivat populus, moriatur im- perator. Eadem hora erat imperator in domo et hospicio domini Iohannis, episciopi Olomucensis, et audito rumore subito congregata gente, quam habere potuit, induti armis preparant se ad re- sistendum et veniunt eis in auxilium illi, qui ex alia parte pontis fuerant, videlicet dominus episcopus Augustinensis cum stipendiariis et Henricus de Nova Domo. Ft post multos con- flictus, quos habuerunt in pontibus, in quibus plures fuerunt interfecti, pervenerunt ad domi- num imperatorem et simul cum ipso procedunt armata manu ad placzam, sive planiciem in me- dio civitatis et videntes tiranni et populus forti- tudinem cesaream et gentis sue audaciam dis- persi sunt et fugerunt, recludentes se in do- mibus suis. Sed multi et infiniti ex eis ibidem in prelio mortui sunt. Et proditores illi, Fran- ciscus cum aliis sex, qui illius rumoris magistri fuerant et armiductores, capti sunt, et obtinuit victoriam imperator. Demum predicti proditores positi ad tor- menta de oninibus prodicionibus suis et quo- modo illas comportaverant et ad quem finem fecerunt, confessi sunt. Quos dominus imperator in medio civitatis fecit truncare capitibus. Et exiit proverbium in Tuscia et Lombardia, quia cives Pisani, qui semper fuerant Giblini et de KRONIKA BENESE Z WEITMILE. parte imperii, facti sunt Gelfi et sacri imperii proditores seu traditores. Deinde dominus imperator transtulit se in civitatem, que dicitur Petra sancta, !) et ibi dis- positis negociis imperii abinde reversus est cum omni triumpho victorie Alamaniam et deinde Boemiam ad dulce *) solum natalis patrie, et in- gressus civitatem Pragensem cum gaudio et omni solempnitate à clero et populo susceptus est. ?) Eodem anno dum imperator in civitate Me- diolanensi moram traheret, misit ad civitatem Papiam solempnes nunccios, inter quos erat do- minus Bohussius, prepositus Lutomericensis, fra- ter germanus domini Arnesti, archiepiscopi Pra- gensis, et obtinuit sibi dari corpus sancti Viti martiris, patroni regni Boemie, quod ibidem in monasterio sancti Augustini multis annis quievit, et attulit secum illud idem corpus sancti Viti et aliorum sanctorum plura corpora atque reli- quias ad ecclesiam Pragensem, que et quas de- coravit auro et argento atque gemmis preciosis. Eodem ?) anno dominus imperator fundavit monasterium novum sancte Katherine virginis in Nova civitate Pragensi et locavit in eodem sanctimoniales feminas de ordine sancti Augu- stini fratrum Heremitarum. Anno domini *) MCCCLVI dominus Karolus, Romanorum imperator et Boemie rex, conside- rans, quia in regno suo Doemie multa commit- tebantur latrocinia, et malorum hominum, quo- rum magna excreverat multitudo, delicta rema- nebant impunita, volens tantis malis occurrere, congregato magno concilio principum, baronum, nobilium, wladikonum et civium ad regni Boe- mie coronam pertinencium de ipsorum communi consilio et consensu statuit et lege perpetuis temporibus servanda sanccivit, et ut verbis vul- garibus utamur, pro iure adinvenit, ut si quis baronum, nobilium, wladikonum vel civium vel alia quecunque persona laicalis, cuiuscunque sta- tus vel preeminencie existat, pro crimine furti, !) Pietra santa, mésto severozápadné od Luky leZicí. — ?) Dle Lupáče vrátil se Karel IV do Prahy dne 15 srpna 1355. Viz Pelzel K. Karl IV, II, str. 479. — ?) Zakladací listinu znal je&té Hammerschmid, nyní jí, pokud nám známo, nemáme. Viz Gloria eccl. Prag. str. 826. — *) Sněm, o kterém se niže jedná, sešel se ku konci září r. 1355. Srovnej Palackého Děj. nár. Č. II, 2, str. 143. *) solum ruk. 1355 1356