432 1043. Abbatibus monasteriorum Gradicensis extra muros Olomucenses et Scotorum Viennensis atque offi- ciali Pragensi mandatur, ne abbatissae et conventui monasterii s. Mariae in Znojmo defensionis auxilio assistentes ipsas contra constitutiones per Fridericum II. et Carolum IV., imperatores Romanorum, ac Honorium III. papam olim promulgatas indebite molestari permittant. Romae, 1423 Aprilis 8. Dd. ff. Gradicensis extra muros Olomucenses et Scotorum in Wienna Pataviensis diocesis monasterio- rum abbatibus ac officiali Pragensi salutem et apostolicam benediccionem. Ad compescendos conatus nepharios perversorum, qui personas et loca ecclesiastica super bonis et iuribus suis offendere ac multiplici- bus perturbare molestiis non verentur, tanto magis per nos decet de oportuno remedio providere, quanto peramplius turbaciones huiusmodi et molestie in divine maiestatis offensum necnon ecclesiastice libertatis redundare dispendium dinoscuntur. Dudum siquidem cum in diversis mundi partibus consules civitatum et rectores necnon alii, qui potestatem habere videbantur, tot onera frequenter imponerent ecclesiis, ut deterio- ris condicionis factum sub eis sacerdocium videretur quam sub pharaone fuisset, qui legis divine noticiam non habebat quique omnibus aliis servituti subactis sacerdotes et possessiones eorum in pristina libertate dimisit et de publico eis alimoniam ministravit. In concilio Lateranensi ecclesie immunitati providendo sub anathematis districcione prohibitum extitit, ne consules, rectores aut alii predicti ecclesias et viros ecclesias- ticos talliis seu collectis vel exaccionibus aliis aggravare presumerent transgressores et fautores eorum precipiendo anathematis sentencie subiacere, donec satisfaccionem impenderent competentem. Et eciam deinde in generali concilio editum fuerit, quod si episcopi forte simul cum clericis, eciam si tantam necessi- tatem vel utilitatem inspicerent, ut absque ulla coaccione ad relevandas communes utlitates vel necessitates, ubi laicorum non suppeterent facultates, subsidia per ecclesias laicis ducerent concedenda minime super hoc consulto Romano pontifice, concessiones et sentencie, que a talibus vel de ipsorum mandato forent promul- gate, essent irrite et inane nullo umquam tempore valiture. Ac eciam in ipso generali concilio decretum extitit illum, qui infra tempus sui regiminis propter fraccionem constitucionum vel sanccionum huiusmodi sustineret anathema, tanquam post illud non esset ad satisfaccionis debitum compellendus, necnon ipsius successorem, qui non satisfaceret infra mensem, manere ecclesiastica censura conclusum, donec satisfaceret competenter, cum succederet in onere, qui substitueretur in honore. Postmodum vero fe. re. Honorius papa III., predecessor noster attente considerans, quod quondam Fre- dericus II., olim Romanorum imperator, tunc sub obediencia et devocione s. Romane ecclesie persistens, ad laudem eiusdem ecclesie et sacri decus Romani imperii cupiens, ut expurgatis quorundam erroribus et iniquis statutis penitus destitutis de cetero ecclesie et ecclesiastice persone plena vigerent quiete et secura libertate gauderent, ac pie et iuste attendens, quod quorundam perversorum iniquitas adeo habundaret, ut non dubitarent contra ecclesiasticam disciplinam et sacros canones statuta sua confingere adversus ecclesia- sticas personas et ecclesiasticam libertatem, edictali lege huiusmodi statuta iniqua irritaverat et preceperat irrita nunciari et omnia statuta et consuetudines, que civitates et loca, potestates vel consules aut quecunque alie persone contra libertatem ecclesie vel personas ecclesiasticas huiusmodi edere aut servare temptarent contra canonicas vel imperiales sancciones, de ipsorum capitularibus infra duos menses post ipsius legis publicacionem penitus aboleri facerent et, si de cetero talia attemptarent, illa ipso iure decrevit esse nulla et eos sua iurisdiccione privatos necnon locum, ubi talia deinceps presumpta fuissent, banno mille marcharum auri fisco imperiali preceperat subiacere; potestates vero, consules statutarii et scriptores statutorum predic- torum necnon consiliarii locorum ipsorum, qui secundum statuta et consuetudines memorata iudicarent, extunc essent ipso iure infames, quorum sentencias et actus legitimos statuerat aliqualiter non tenere quodque, si per annum prefatarum constitucionum inventi forent contemptores, bona eorum per totum suum imperium mandavit impune ab omnibus occupari salvis nichilominus aliis penis contra tales in eisdem generalibus conciliis promulgatis; et insuper voluit idem tunc imperator, quod nulla communitas vel persona publica seu privata collectas seu exacciones angarias vel perangarias ecclesiis vel aliis piis locis aut ecclesiasticis personis huiusmodi imponere seu invadere ecclesiastica bona presumeret, quod si secus