Alexander V. 259 tibus canonicatu et maiori prebenda ecclesie Budissinensis Misnensis diocesis, quorum fructus etc. X marcharum argenti secundum eandem extimacionem valorem annuum non excedunt, in quibus se sperat ius habere; et cum clausulis oportunis. Sine alia leccione .. . Dignetur Sanctitas Vestra supplicaciones supradictas alias per manus Sanctitatis Vestre per ,Fiat P.“ signatas concedere et mandare expediri in cancellaria cum omnibus clausulis petitis, ac si essent signate per ,Fiat ut petitur', eciam per adhesionem, ut supra est petitum, concessis per ,Fiat ut petitur'. Pisis tredecimo kal. Augusti a. primo. Copia in codice manuscripto saec. 15., asservato in archivo metropolitani capituli Pragensis sub sign. VII, fol. 327°. In marg. superiore ad dext.: Registratur libro primo ſol. XXXIII. In fine sub textu: R. H. de Dompnaperia, Ostiensis — 1) Conf. Rep. Germ. II, col. 1282 — 2) Conf. ibidem, col. 1382 — Conf. num. 13 et 28 huius libri 391. Episcopo Vladislaviensi mandatur, ut Alexandro, nobilis viri Semoviti, ducis Mazoviae, nato, clerico Plocensi, qui in quintodecimo suae aetatis anno vel circiter constitutus existit, praeposituram ecclesiae Plocensis conferat, non obstantibus, quod nos hodie eidem Alexandro ... de Gneznensis et Wratislaviensis ecclesiarum canonicatibus sub expectacionibus prebendarum graciose concessimus provideri ... „Dignum arbitramur“ — „Datum Pisis terciodecimo kal. Augusti a. primo. Pisis, 1409 Julii 20. R. Lat. 138 (Alex. V. a. I.), fol. 54' 56 (De dignitatibus vacantibus a. primo) — In fine: Stephanus XXX de Prato — Rep. Germ. III, col. 5—6 392. Archiepiscopo Magdeburgensi mandatur, ut interdictum, quo oppidum Stollberg Misnensis dioecesis fere per duos annos suppositum est, relaxet. Pisis. 1409 Julii 21. Ven. fr. archiepiscopo Magdeburgensi salutem etc. Humilibus supplicum votis ...Exhibita siquidem nobis nuper pro parte dd. ff. proconsulum et consulum opidi Stalburg Misnensis diocesis peticio continebat, quod olim certis guerris et aliis periculis dicto opido et castro Stalburg eidem opido contiguo imminentibus, Rudolphus de Meldinghen, tunc eorundem castri et opidi capita- neus seu advocatus, nonnulla fossata et sepes pro fortificacione ipsorum castri et opidi per opida- nos et habitatores eiusdem opidi sub certis penis tunc expressis fieri voluit et mandavit, ipsique proconsules, consules, opidani et habitatores huiusmodi voluntati et mandato pro eorum utilitate communi, aliqui videlicet ipsorum laboribus propriis, alii vero pecuniis suis alios laborantes con- ducentes, iuxta suarum facultatum exigenciam paruerunt, et quia quondam Conradus, rector parrochialis ecclesie dicti opidi, omnibus et singulis opidanis et habitatoribus ipsius opidi, dicte sue ecclesie censualibus seu ab ipsa ecclesia bona et possessiones tenentibus, publice inhibuit, ne ad huiusmodi communem utilitatem seu defensionem contribuerent aut quicquam solverent seu eciam laborarent eorum propriis in personis, et propterea graves turbaciones et divisiones inter opidanos et habitatores predictos orirentur, propter quas eciam de perdicione castri et opidi pre- dictorum et aliis gravioribus discriminibus illarum parcium timebatur, predictus capitaneus, huiusmodi malis obviare cupiens, cum eodem rectore, quem super hoc ad se vocari fecerat, amica- biliter tractando, instetit apud ipsum, ne huiusmodi commune bonum impediret, sed permitteret, quod pro deſensione communi communiter et universaliter quilibet contribueret seu in propria persona laboraret. De quo idem rector non modicum, ut apparuit, turbatus contra ipsum capita- neum incomminatoria et iniuriosa verba prorupit, propter que idem capitaneus de prodicione