Georgius, Dei gratia Bohemiae rex, Moraviae marchio, Lucenburgensis et Silesiae dux ac Lusatiae marchio etc., ad perpetuam Dei memoriam. Civitas Raudnicensis olim serenissimis principibus Romanorum et Bohemiae regibus, antecessoribus nostris, in omni fidelitate assistebat, quo diversis privilegiis et libertatibus ipsorum erat dotata, modo autem litibus et guerris superveni- entibus plurimis rebus despoliata et admodum incendio diruta,1) existit adeo, ut ad maximam penuriam devenit etc. Nos itaque aflictos consolari aliquan- tulum cupientes, annuentes quoque votis providorum consulum iuratorum et totius communitatis eiusdem civitatis Raudnicensis, fidelium nostrorum dilec- torum, quaevis huiusmodi privilegia et libertates ipsorum confirmare dignum censuimus. Quapropter non per errorem aut improvide, sed animo deliberato, sano procerum et fidelium nostrorum accedente consilio, de certa nostra scientia autoritate regia omnes et singulas gratias, literas, libertates, immuni- tates, laudabiles consuetudines, privilegia, indulta et iura universa, quas et quae olim serenissimi principes, Romanorum et Bohemiae reges, ac archi- episcopi et episcopi Pragenses ipsi civitati Raudnicensi et eius inhabitatoribus praesentibus et futuris dederunt et concesserunt,2) approbamus, ratificamus, innovamus et gratiosius confirmamus in omnibus punctis, clausulis, articulis et sententiis suis, ac si omnia omniumque tenores in his literis nostris de verbo ad verbum insererentur, signanter autem privilegium divi Ladislai cum inserto serenissimi Wenceslai, regum Bohemiae, Dalmatiae etc., praedecessorum nos- trorum, cuius tenor sequitur in haec verba: Ladislaus, Dei gratia Hungariae, Bohemiae, Dalmatiae etc. rex etc.3) ut supra de verbo ad verbum usque ad finem descriptum est. Deinde sequitur: Decernimus igitur omnia praedicta privilegia, literas et libertates cum omnibus in eis contentis et expressis debere obtinere perpetuo inviolabilis roboris firmitatem. Volumus etiam de gratia nostra speciali, ut cives et incolae nominatae civitatis Raudnicensis praesentes et futuri, magistrum civium locare sibi debeant ad instar aliarum civitatum regni nostri Bohemiae, et hoc perpetuis temporibus in futurum. Nulli ergo hominum omnino liceat hanc paginam nostrae confirmationis et approbationis quovismodo infringere aut ei quolibet ausu temerario contraire sub poena nostrae indignationis regiae, quam contrafacientes se noverint irremissibiliter incursuros. Praesentium sub appensione nostri regalis sigilli testimonio lite- rarum. Datum Pragae die penultima Septembris anno Domini millesimo quadringentesimo sexagesimo septimo, regni nostri anno de cimo. Zachováno pouze v potvrzení z 21. září 1595, vidimovaném 24. listopadu 1610 (Státní archiv v Pátku n. O., zn. N 17 (Ia), jakož i v potvrzení z 9. května 1628 (opis v SUA v Praze, odd. SM P 106, R 23), kde jest i český překlad: Jiří, z Boží milosti český král, markrabě moravské, lucenburské a sleské kníže a lužické markrabě, k věčné Boží památce. Mnesto Roudnice někdy velebným knížatům římským a králům českým, předkům našim, všelikou věrnost prokazovalo, pro kteroušto jejich věrnost mnešťané roudničtí rozličnými obdarováními, privilegii a svobody[!] vzácně byli obdarováni. 133