462 A. XXXIII. Dopisy Karla ze Žerotína triens is; nihil a vero absimile crediderim, si non persuaserim murmur esse totius H ungariae. Et quid mirum, si desperabundi sine ulla rerum expectatione meliorum eo usque se proripiant? Vos videretis, quibus jus eiusmodi est. Jam quid dicam? in vos ipsos quid commisistis? Nam si revera citra fraudem vel, uno verbo ut dicam, more maiorum ius vobis id esse, ut absque principe nullae deliberationes publicae ratae esse possint, affirmastis: quis vos a crimine laesac Ma- iestatis liberabit, quod eo non invito solum, sed prohibente Pragam, caput regni, occupaveritis, comitia ex arce in praetorium Novae Civitatis transtuleritis, legatos huc illuc ad conciliandam ipsi invidiam apud principes expediveritis, repleveritis totum regnum armato milite, nos vocaveritis ad societatem, cum Silesiis reluctante ipso et caeteris provinciis regni inconsultis foedus peculiare pepigeritis, extorseritis denique illi diploma, quo habuit ratum, quidquid vos voluistis, noluit ille. Neque vos adjuvabunt blanditiae, quibus delinire posse animum vi et probris exulceratum frustra putastis; nam caesarem clementissimum nuncupando, titulo supremi per orbem magistratus insigniendo, vos humillimos et obsequentissimos subditos eius nominando, preces denique et supplices rogatus simulando, interim vero ad omnia animi vestri desideria illum terrore armorum compellendo et in personis ministrorum crimina ipsiusmet propria exprobrando: quid aliud fecistis, quam ut ignominiam ipsius magis et magis augeretis? Si vero, ut justior repulsa legatis data videretur, jus vobis, quod non est, conmenti[ti] estis*), horreo ut dicam, quanta vos inde infamia manet: evi- ruit candor ille Bohemus, extincta est fides, lapsa prudentia, vendita dignitas regni, generositas illa antiqua, quae non fucatis et accersitis integumentis involvit, quod vult, sed fronte aperta et ore masculo denunciat, quod non vult (liceat mihi hoc dixisse sine felle, sine injuria), deperiit omnis. Vide, quo deventum. Miseret me vestri, vestri, inquam, quibus post tantos conatus adeo illuserunt adversarii, ut nullum pateat effugium; quin vel dedecus hoc sustinere, vel adire ab altera parte vitae illa et famae discrimina necessum est. Nec hic locum habet exceptio, quam in co- mitiis, dum ex cathedra rescriptum hoc legeretur, in medium protulisse te audio: ne fraudi nempe hoc esset foederi cum Silesiis pacto. Nam ut praeteream, quod scholastici affirmant, universalem positionem nihil excludere; patet tamen, non admissam fuisse limitationem illam, et quantumvis admissa fuisset, nullo tamen in- strumento publice roboratam, cum e contra responsum Hungaris datum omnium manibus teratur. Ac vero in his periculis et difficultatibus (ne alia recenseam, de quibus ipse conquereris) cum versemini, videmini tamen triumphare quasi orbe debellato, cum non satis fuisset Hungaros tot mensium expectatione delusos cum contumelia prope- modum dimisisse; nos etiam in theatrum producti. Principio, si est fides penes autorem, utrum nostri legati simplici evocatione ad audiendum responsum essent