FONTES RERUM BOHEMICARUM Series nova tomus I. Hledíková bona cum venia certiorem fecit) nomen Francisci tantum unum invenitur: die 21° mensis Februarii a. 1331 Avinione litterae datae sunt, quibus Francisco Ottonis de Praga, qui iam tenet praebendam in ecclesia s. Egidii, canoni- catus ecclesiae Vissegradensis reservatur, datae sunt. In registris papae Clementis VI Franciscus Wygandi (seu Wylandi) de Praga commemoratur, cui a. 1343 rege Poloniae Kazimiro supplicante de canonicatu ecclesiae Pragensis providetur (v. MBV I, p. 146). Sed nihil aliud scimus et coniunctionem cum nostro Francisco nullum testimonium probat. F.M. Bartoš Franciscum et auctorem Dalimil dictum eosdem et pares facere conatus est, Dalimilo et altera opera adscribens, puncta concordantia in vitis eorum quaerens, vim animo civili bohemico et congruentibus locis chronicarum addens. Quae hypothesis vix nobis accipienda est: auctor de- beret primo bohemice versibusque chronica patria scribere, post in linguam germanicam transferre, germanice continuare et circiter anno 1340 altera chroni- ca idem fere spatium temporis describentia latine et in prosa formare. Quam rem speculationem irrealem habemus. In codice textus Francisci Chronicam Pragensem decani Cosmae et conti- nuationes eius statim sequitur et ipse Franciscus scriptum suum secundam partem chronice Pragensis nominat. Chronica in tres libros dividuntur: primus ad annum 1316, secundus ad annum 1333, tertius ad annum 1342, in confectione secunda usque ad annum 1353 (v. infra) pervenit. Anno sequenti incipiente (5. 1. 1343) initiator operis, episcopus Iohannes IV. de Dražic, moritur. Franciscus post ab opere cessare eique finem facere videtur: liber enim tertius brevissimus est, septem tantum capitula non magna continet, finitus autem se ostendit, ut verba Explicit tercius liber...qui finitur anno Domini M'CCC XLII et continet in se gesta decem annorum" confirmantur. Causam opus finiendi solum suspicari possumus: epi- scopo mortuo stimulum amisit aut rebus circumstantibus impeditus est? Pari modo solum suspicari possumus, qua re commotus post haud parvum intervallum ad opera redierit et potissime annis 1353-1354, sed certe ante annum 1355 secundam confectionem chronicorum suorum composuerit. Primum et secundum librum mutatis mutandis adhibuit, tertium autem retractavit et praesertim ita amplificavit, ut triginta capitula contineat et annum 1353 attingat. Auctor fontibus paucis nititur: In primo libro pro capitulo primo ex opere Dalimili, pro tribus sequentibus e duobus annalibus minoribus, qui ad conti- nuationem Cosmae secundam pertinent, haurit et in posterum Chronicon Aulae Regiae (ChronAR) semper ei fons est. ChronAR opus singulare et quoad argu- mentum et quoad rationem scribendi, quod Petrus (Petr Žitavský), abbas mo- nasterii cicsterciensis in Zbraslav, operam sui praedecessoris Ottonis continuans, conscripsit. Franciscus maiorem partem nuntiorum a ChronAR sumit, saepe autem narrationem eius abbreviat, condiciones certas, nomina, temporis adno- tationes praeterit, perspicuitatem textus aliquando corrumpens. Omittit tenaciter fere omnia, quae ChronAR de monasterio Aulae regiae et Sedlecensi affert exceptis nuntiis ad fundationem monasterii et sepulturas familiae Premysli ibidem II