Strana 53
vocabulum filii reperit, in Marci Euangelio non reperit; etsi enim apud Marcum
constanter legatur, in Pragensi tamen fragmento filii vox deest;63) in Matthaei vero
Euangelio Foroiul. legitur. Tum ille sibi antiquarium Euangelii authenticum dete-
xisse visus est, quo olim usus fuerat S. Paulinus. Non poterat rem silentio premere,
aliis certe, minus se perspicacioribus, persuasit se authenticum S. Marci inuenisse;
autographum mox inde ex authentico ortum, multis enim synonyma haec vocabula
videri poterant.] Obiecerint oculatiores quidam, qui Marci autographum Aquileiam
peruenerit? Facilis responsio, si Marcus Aquileiam missus dicatur praedicandi
Euangelii caussa; si ab co Aquileiae scriptum, Hermagorae, quem Marco succes-
sisse volerunt, traditum, si denique in Ecclesia Aquileiensi seruatum, admitta-
tur. Nicolai certe tempore iam haec ita explorata fuerant, ut is Carolo IV. facile
persuaderet rei indubiam veritatem; ita Nicolaus Patriarcha in priori testimonio
supra citato:64) „Quod beatissimus Marcus Euangelista —— sacrum Euangelium
scripserit latino sermone quodque ad praedicandum verbum veritatis Aquileiam,
totius Italiae ciuitatem famosissimam, missus fuerit, apud quam etiam Euangelium
manu scripsit propria, sacris demonstratur elogiis, testantur annalia, et veris ac
manifestis est indiciis approbatum.“ Quis iam dubitare audeat? Sacris demonstra-
tur elogiis; at quaere, quibus? nihil responsi accipis. Testantur annalia; quam antiqua?
Sed manifestis est indiciis approbatum; ubi sunt haec indicia? Confer ea, quae Ca-
rolus IV., ea persuasione ductus, in ultimo folio frag. Pragensis adscripsit.65)
Laurentius a Turre66) demonstrat ante seculum IX. nec audiri quidquam hac de re
coepisse. Prosequitur deinde:67) „Post seculum itaque XI., ut coniicimus, aut casu
aliquo et errore, seu pia fraude orta haec fabella." — Seculo XIV. profecto iam viguit,
seculo IX. allatus Codex Aquileiam est, supersunt itaque secula quatuor, decimum,
undecimum, duodecimum, decimum tertium fabellis effingendis maxime idonea,
in quae, si originem huius opinionis referas, non dissentio. Sed mittamus haec,
fragmenti Pragensis accuratiorem descriptionem aggrediamur.
11
§ VI.
Descriptio fragmenti Pragensis.
Pragmentum Pragense latinis literis exaratum duobus constat quaternioni-
bus seu 16 foliis; incipit a Marc. Cap. XII, v. 21. —Et secundus accepit eam, reliqua
continuantur usque ad finem Euangelii. Forma fragmenti, de materia paulo infe-
rius agemus, est quadrata; folia in longum pedem unum Pragensem et quartam
partes pollicis, in latum pollices decem et tres quartas partes capiunt,68) confer
mensur. Cod. Foroiul. in epist. Laurent. a Turre p. 544, 545 lib. cit. 69); singula in
duas diuisa columnas, columna quaeuis XIX continet lineas; vestigia styli ferrei
sat clare apparent. Lineae, licet inaequales, certo tamen fere literarum numero
53
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66
67
68
69
70
71
72
73
74
75
76
77
78
79
80
81
82
83
84
85
86
87
88
89
90
91
92
93
94
95
96
97
98
99
100
101
102
103
104
105
106
107
108
109
110
111
112
113
114
115
116
117
118
119
120
121
122
123
124
125
126
127
128
129
130
131
132
133
134
135
136
137
138
139
140
141
142
143
144
145
146
147
148
149
150
151
152
153
154
155
156
157
158
159
160
161
162
163