Strana 51
II. p. 542 exhibitos, 50) cum characteribus fragmenti nostri, quos tabula aeri incisa
repraesentat.51) Immo descriptio Cod. Foroiul. tam conuenit Pragensi, ut iisdem
fere verbis inferius descripturus sim fragmentum Pragense, quibus Laurentius a
Turre descripsit Euangeliarium Foroiuliense. Hoc solum in memoriam reuocemus
Euang. Foroiul. olim Aqui leiae extitisse, ut § II. diximus; estque probabile ab uno
e Patriarchis familiae de la Turre, quatuor enim numerantur, Euangelium S. Marci
ex Euangeliario Foroiuliensi euulsum esse, ab eo nempe, qui illud tabulis argenteis
contexit et insigni familiae suae ornauit. At quis eorum fuerit, certo non liquet;
mihi aut Raymundus fuisse videtur, qui Ecclesiam Aquileiensem rexit ab anno 1274
usque ad 1299, aut Paganus, qui ab anno 1319 usque ad annum 1332 Patriarchatum
tenuit; Castonus esse non poterat, is enim, antequam Aquileiam peruenisset, Floren-
tiae obiit; neque Ludovicus, qui Nicolao successit; 52) Carolus enim IV. et Nicolaus
Patriarcha de uno singulari libro loquuntur, qui totus septem quaternionibus
constet. Itaque iam ante Carolum et Nicolaum separatum fuerat Euangelium S.
Marci a reliquis, certe eo fine, ut magis indoctis persuaderetur illud esse auto-
graphum.
9
§ IV.
Euangelium S. Marci seu potius Euangeliarium Foroiuliense non fuit
a temporibus B. Hermagorae Aquileiae seruatum.
Laurentius a Turre53) euincere conatur Codicem hunc scriptum fuisse Ticini
aut in Ticinensi territorio. Id probat e quatuor Regum Longobardorum nominibus,
Teodelinda, Luitprandus, Ratchisius, Aistulfus, 54) in margine signatis, quorum unus
alterue Rex noster vocatur; hi enim sedes suas ea in urbe habuerunt. Narrat porro
a Theutimaro, Patriarcha Aquileiensi, qui semel atque iterum synodali conuentui
eadem in urbe interfuit, anno 855 hunc sacrum Euangeliorum Codicem dono aut
alio iure r) acceptum ad Ecclesiam Aquileiensem delatum fuisse. E nominibus
Regum Longobardorum quidem non sequitur Ticini scriptum fuisse, sed Ticini ea
tempestate extitisse; quod ad propositum nostrum sufficit; hoc enim asserimus a
temporibus Hermagorae Aquileiae non esse seruatum. Immo ante seculum IX. ne
fama quidem extitit de autographo S. Marci in Ecclesia Aquileiensi existente. Hoc
probat Laurentius a Turre55) e silentio Pauli Warnefridi, Diaconi Ecclesiae Aqui-
leiensis, qui seculo octauo medio floruit,56) praecipue vero e silentio S. Paulini,
qui Codices Ecclesiae suae diligenter peruoluit, nullam tamen autographi cuiusdam,
ne in Hymno quidem in S. Marcum, mentionem iniicit; is pracesse coepit an. 776.
Quo tempore nondum Aquileiae extitisse Codicem Foroiul. ex testimonio ipsius
Paulini probare conatur laudatus Auctor.57) Paulinus Lib. III. cap. 12. in explicat.
r) iure: jure Dobr.
51
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66
67
68
69
70
71
72
73
74
75
76
77
78
79
80
81
82
83
84
85
86
87
88
89
90
91
92
93
94
95
96
97
98
99
100
101
102
103
104
105
106
107
108
109
110
111
112
113
114
115
116
117
118
119
120
121
122
123
124
125
126
127
128
129
130
131
132
133
134
135
136
137
138
139
140
141
142
143
144
145
146
147
148
149
150
151
152
153
154
155
156
157
158
159
160
161
162
163