Strana 139
tiae accusare possumus tot Episcopos, Patriarchas et alios, si haec populari solum
traditione crediderint et posteris propinauerint? Cur Carolus IV. Imperator, Bo-
hemiae Rex, tanta precum instantia pro consolatione sui regni petiisset partem
Codicis, si de Autographo S. Marci non fuisset certus? Cur Nicolaus Patriarcha
difficultatem induxit de diuisione Codicis, si solum, vt vulgo putabatur, et non vere
fuisset eiusdem Euangelistae Autographum? Prius enim quam acquiesceret pre-
cibus Bohemiae Regis, conuocauit raptim, vt ipse asserit, Episcopos, Praelatos et
alios sapientes, quorum consilio sano, rei ipsius conditione examine diligenti cribrata
et deliberatione prouidae discussionis adducta, animo deliberato et ibidem praesen-
tium voto communi praefatorum Dominorum suorum, duos quaternos eiusdem Euan-
gelii vltimos ipsius Maiestati liberal ter duxit erogandos. Poterat ipse, vt se eximeret
a tali diuisione, poterant alii Praelati et sapientes obiicere vulgarem opinionem de
Autographo S. Marci, poterant ostendere alium antiquum Codicem trium Euangeli-
orum similis scripturae et materiae, qui in thesauro eiusdem Ecclesiae conseruaba-
tur, et di cere forsan ab eo aliquando fuisse auulsum Codicem S. Marci et postea po-
pulari traditione creditum Autographum, quamuis de hac traditione certam non
habuissent fidem. Verum nihil horum obiectum fuit a tot Viris sapientibus, qui et
petitioni et diuisioni praesentes fuerunt. Quis sapiens et prudens Vir accusabit
Praelatos et sapientes non vulgi, sed Cleri, de tanta desidia et oscitantia, in re tam
graui, vt Codicem dicerent et crederent scriptum manu S. Marci Euangelistae, cum
facillime contrarium vel saltem incertum statuere et cognoscere valerent?
Praeuidit difficultatem hanc etiam Laurentius a Turre, sed quomodo respon-
deat, videamus. Quid igitur, ait, nisi quod semel diximus, iterum necesse est affirmare:
nempe et ipsos populari opinione fuisse deceptos, et vulgum sequuti, esse loquuti;
atque adeo denuo statuere hanc ipsam opinionem, credente ac volente populo, ab eo
iam tempore, quo folia Euangelii S. Marci a tribus aliis Euangeliis, quae integrum
Euangeliorum volumen conficiebant, coepisse atque inualuisse. Sed quantum facile
est dictu, tantum difficile est hoc idem vera ratione comprobare. Codices Euange-
liarii non manibus vulgi tenebantur, vt eruditis notum est, sed summa circumspecti-
one ab Episcopis in scriniis propriae Ecclesiae custodiebantur, ne aliquando fraus
aliqua obtrudi potuerit. Quomodo ergo populo credente ac volente sapientes Viri,
praesertim Episcopi, huiusmodi erroneis et popularibus traditionibus acquiescere
poterant, si non ad populum, sed ad ipsos in rebus tam grauibus rectum spectabat
iudicium?
23
Facessant itaque haec omnia, et iterum statuamus Codicem Euangelii S. Marci,
latinis literis scriptum in septem quaternis, in Ecclesia Aquileiensi per tot secula
venerabiliter conseruatum, non ab alio Codice Euangeliario, nunc Foroiuliensi,
aliquando fuisse auulsum, tanquam ipsius partem, sed fuisse Codicem eo anti-
quiorem, alia manu conscriptum, et singularem, ideoque propria S. Euangelistae
manu, vt ab Aquileiensibus constanter habitus fuit. Quotquot fuerunt scriptores
aut chronistae, qui data occasione loquuti sunt de Euangelio S. Marci apud Aqui-
139
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66
67
68
69
70
71
72
73
74
75
76
77
78
79
80
81
82
83
84
85
86
87
88
89
90
91
92
93
94
95
96
97
98
99
100
101
102
103
104
105
106
107
108
109
110
111
112
113
114
115
116
117
118
119
120
121
122
123
124
125
126
127
128
129
130
131
132
133
134
135
136
137
138
139
140
141
142
143
144
145
146
147
148
149
150
151
152
153
154
155
156
157
158
159
160
161
162
163